Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 58 หน้าที่ 823

เล่ม มมร. 58 หน้า 823 ข้อ 782
ออกแล้ว. ดังนั้น ชนเหล่านั้นจึงได้รอดชีวิตด้วยอานุภาพของพระ- โพธิสัตว์นั้น พระโพธิสัตว์ไปถึงที่ที่ปรารถนาโดยปลอดภัย แล้ว จำหน่ายสินค้า ได้กลับมายังเรือนของตนตามเดิม. พระศาสดาเมื่อจะตรัสเนื้อความนั้น จึงได้ตรัสอภิสัมพุทธคาถา คือคาถาที่ตรัสในเวลาที่ได้ตรัสรู้แล้วเหล่านี้ว่า :- ยักษ์ชื่อคุมพิยะเที่ยวหาเหยื่อของตนอยู่ ด้วยวางยาพิษอันมีสี กลิ่นและรสเหมือนน้ำผึ้ง ไว้ในป่า. สัตว์เหล่าใด มาสำคัญว่าน้ำผึ้ง กิน ยาพิษนั้นเข้าไป ยาพิษนั้นเป็นของร้ายแรง แก่สัตว์เหล่านั้น สัตว์เหล่านั้น ต้องพากัน เข้าถึงความตาย เพราะยาพิษนั้น. ส่วนสัตว์เหล่าใด พิจารณาดูรู้ว่าเป็นยา พิษแล้วละเว้นเสีย สัตว์เหล่านั้น เมื่อสัตว์ ที่บริโภคยาพิษเข้าไปกระสับกระส่ายอยู่ ถูก ยาพิษแผดเผาอยู่ ตัวเองก็เป็นผู้มีความสุข ดับความทุกข์ได้เสีย. วัตถุกามทั้งหลายฝังอยู่ในมนุษย์ บัณฑิต พึงทราบว่าเป็นยาพิษ เหมือนยาพิษอันยักษ์
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka