พระไตรปิฎก

วางไว้ที่หนทางฉะนั้น กามคุณนี้นับว่าเป็น เหยื่อของสัตว์โลก และนับว่าเป็นเครื่องผูก มัดสัตว์โลกไว้ มฤตยูมีถ้ำคือร่างกายเป็นที่ อยู่อาศัย. บัณฑิตเหล่าใดผู้มีความร้อนใจ ย่อมละ เว้นกามคุณเหล่านี้อันเป็นเครื่องบำรุงปรุง- กิเลสเสียได้ในกาลทุกเมื่อ บัณฑิตเหล่านั้น นับว่า ได้ก้าวล่วงกิเลสเครื่องข้องในโลก แล้ว เหมือนกับผู้ละเว้นยาพิษที่ยักษ์วางไว้ ในหนทางใหญ่ฉะนั้น. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า คุมฺพิโย ได้แก่ ยักษ์ผู้ได้ชื่ออย่าง นั้น เพราะเที่ยวไปในพุ่มไม้ในป่านั้น. บทว่า ฆาสเมสาโน ได้แก่ ผู้แสวงหาเหยื่อของตนอยู่อย่างนี้ว่า เราจักกินคนที่กินยาพิษนั้นตาย. บทว่า โอทหี ความว่า วางยาพิษนั้นอันมีสี กลิ่น และรส เสมอด้วย น้ำผึ้ง. บทว่า กฎุกํ อาสิ ความว่า ได้เป็นยาพิษร้ายแรง. บทว่า มรณํ เตนุปาคมุํ ความว่า สัตว์เหล่านั้นเข้าถึงความตายเพราะยา พิษนั้น. บทว่า อาตุเรสุ ได้แก่ ผู้จวนจะตายเพราะกำลังยาพิษ. บทว่า ทยฺหมาเนสุ ได้แก่ ผู้อันเดชของยาพิษนั้นแหละแผดเผาอยู่. บทว่า วิสกามา สโมหิตา ความว่า แม้ในจำพวกมนุษย์ วัตตุกาม ๕ มีรูป เป็นต้นนี้นั้นและฝัง คือ วางอยู่ในที่นั้น ๆ วัตถุกาม ๕ นั้นพึง