นั่งตรงพระพักตร์พระราชา นั่งบัลลังก์ในอากาศ ทูลถามว่า ดูก่อน
มหาบพิตร ได้ยินว่าพระองค์ประสงค์จะทำมุสาวาท ทำเด็กให้เป็นผู้
ใหญ่ แล้วพระราชทานฐานันดรแก่เขา จริงหรือ ? พระราชาตรัสว่า
ถูกแล้ว ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าได้กล่าวอย่างนี้จริง. ลำดับนั้น พระ-
ดาบสเมื่อจะกล่าวสอนพระราชา ได้กล่าวว่า ดูก่อนมหาบพิตร ขึ้นชื่อว่า
มุสาวาทเป็นบาปหนัก กำจัดคุณความดี ทำให้เกิดในอบายทั้ง ๔ ธรรมดา
พระราชา เมื่อทรงทำมุสาวาท ย่อมชื่อว่าทำลายธรรม ครั้นทำลาย
ธรรมเสียแล้ว ย่อมได้ชื่อว่าทำลายตนนั่นเอง ดังนี้แล้วกล่าวคาถาที่ ๑
ความว่า :-
เชฏฐาปจายนธรรม อันบุคคลใดทำลาย
แล้ว ย่อมทำลายบุคคลนั้นเสียโดยแท้ เชฏ-
ฐาปจายนธรรนอันบุคคลใดไม่ทำลายแล้ว ย่อม
ไม่ทำลายบุคคลนั้นสักน้อยหนึ่ง เพราะเหตุ
นั้นแล พระองค์ไม่ควรทำลายเชฏฐาปจายน-
ธรรมเลย เชฏฐาปจายนธรรมที่พระองค์ทำลาย
แล้ว อย่าได้กลับมาทำลายพระองค์เลย.
บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ธมฺโม พระดาบสหมายถึงเชฏฐา-
ปจายนธรรม.