พระไตรปิฎก

[๒๑๙๔] (พระราชาตรัสกำชับว่า) เธอเป็นผู้มีพิษ ร้ายแรงยิ่ง มีเดชมาก ทั้งโกรธง่าย เธอหลุดพ้น จากที่คุมขังไปได้ ก็เพราะเหตุที่เราช่วยเหลือ เธอ ควรจะรู้บุญคุณที่เราทำไว้แก่เธอ. [๒๑๙๕] (นาคราชทูลว่า) ข้าพระพุทธเจ้าถูก คุมขังอยู่ในกระโปรง เกือบจะถึงความตาย จักไม่รู้จัก อุปาการคุณที่พระองค์ทรงกระทำแล้วเช่นนั้น ก็ขอให้ ข้าพระพุทธเจ้า จงหมกไหม้อยู่ในนรก อันแสน ร้ายกาจ อย่าได้รับความสำราญกายสักหน่อยหนึ่งเลย. [๒๑๙๖] (พระราซาตรัสว่า) คำปฏิญญาของ เธอนั้น จงเป็นคำสัตย์จริง เธออย่าได้มีความโกรธ อย่าผูกโกรธไว้ อนึ่ง ขอสุบรรณทั้งหลายจงละเว้น นาคสกุลของท่านทั้งมวล เหมือนไฟในฤดูร้อนฉะนั้น. [๒๑๙๗] (นาคราชทูลว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้เป็น จอมประชาชน พระองค์ทรงเอ็นดูนาคสกุล เหมือน มารดาผู้เอ็นดูบุตรคนเดียว ผู้เป็นสุดที่รักฉะนั้น ข้า- พระพุทธเจ้า พร้อมทั้งเหล่านาค จะขอกระทำ เวยยาวฏิกกรรม อย่างโอฬารแด่พระองค์. [๒๑๙๘] (พระราชาตรัสสั่งว่า) เจ้าพนักงานรถ จงตระเตรียมราชรถอันงามวิจิตร จงเทียมอัสดรอัน เกิดในกัมโพชกรัฐ ซึ่งฝึกหัดอย่างดีแล้ว และเจ้า พนักงานช้าง จงผูกช้างตัวประเสริฐทั้งหลาย ให้งาม