พระไตรปิฎก

พระสุวรรณแท่นทอง อันมีพนักงานไล้ทา ด้วย แก่นจันทน์ทิพย์. [๒๒๐๑] พระเจ้ากาสิกราชนั้น ครั้นเสวยสมบัติ และทรงรื่นรมย์ประทับอยู่ ในนาคพิภพนั้นแล้ว ได้ ตรัสถามจัมเปยยนาคราชว่า วิมานอันประเสริฐของ ท่านเหล่านี้ มีรัศมีดังพระอาทิตย์ งามผุดผาด วิมาน เช่นนี้ไม่มีในมนุษยโลก ดูก่อนพระยานาคราช ท่าน บำเพ็ญตบธรรมเพื่อประโยชน์อะไร. นางนาคกัญญาเหล่านั้น สวมใส่กำไลทอง นุ่งห่มเรียบร้อย มีนิ้วมือกลมกลึง ฝ่ามือฝ่าเท้าแดง งามยิ่งนัก ผิวพรรณงดงามไม่ทรามเลย พากันยก ทิพยปานะ ถวายให้พระองค์ทรงเสวย สนมนารีเช่นนี้ จะมีอยู่ในมนุษยโลก ก็หามิได้ ดูก่อนพระยานาคราช ท่านบำเพ็ญตบธรรมเพื่อประโยชน์อะไร. อนึ่ง มหานทีอันชุ่มชื่น ดาษดื่นไปด้วยปลามี เกล็ดหนานานาชนิด มีอาทาสสกุณปักษีร่ำร้องไพเราะ จับใจ ทั้งท่าขึ้นลงนทีธาร ก็ราบรื่นเป็นอันดี แม่น้ำ เช่นนี้จะได้มีอยู่ในมนุษยโลกก็หาไม่ ดูก่อนพระยา- นาคราช ท่านบำเพ็ญตบธรรมเพื่อประโยชน์อะไร. ฝูงนกกระเรียน ฝูงนกยูง ฝูงหงส์ และฝูงนก ดุเหว่าทิพย์ ร่ำร้องเสียงไพเราะจับใจ ต่างก็โผผินบิน