พระไตรปิฎก

๑๒. ปัญจบัณฑิตชาดก ว่าด้วยความลับอันไม่ควรเปิดเผย [๒๒๒๘] ท่านทั้งหลายผู้เป็นบัณฑิตทั้ง ๕ คน มาพร้อมกันแล้ว ท่านทั้งหลายจงพิจารณาปัญหานั้น บุคคลควรเปิดเผยข้อความที่ควรติเตียน หรือควร สรรเสริญ แก่ใคร. [๒๒๒๙] ข้าแต่พระจอมภูมิบาล พระองค์จง ตรัสเปิดเผยก่อน พระองค์เป็นผู้ชุบเลี้ยงพวกข้า พระองค์ ทรงอดทนต่อกรณียกิจอันหนัก เชิญตรัสก่อน ข้าแต่จอมประชาชน ข้าพระองค์ผู้เป็นนักปราชญ์ ทั้ง ๕ คน จักพิจารณาสิ่งที่พอพระทัย และเหตุที่ชอบ พระทัยของพระองค์ แล้วจักกราบทูลในภายหลัง. [๒๒๓๐] สามีควรเปิดเผยข้อความที่ควรติเตียน หรือควรสรรเสริญ อันเป็นเนื้อความลับ แก่ภรรยาผู้ มีศีล ไม่ยอมให้บุรุษอื่นลักสัมผัส คล้อยตามอำนาจ ความพอใจของสามี เป็นที่รักที่พอใจของสามี. [๒๒๓๑] (เสนกบัณฑิตทูลว่า) บุคคลควรเปิด- เผยข้อความที่ควรติเตียน หรือควรสรรเสริญ อันเป็น เนื้อความลับ แก่สหายผู้เป็นที่ระลึกเป็นคติ และเป็น ที่พึ่งของสหาย ผู้ได้รับความทุกข์ลำบากได้.