พระไตรปิฎก

๒. ภุมภชาดก ว่าด้วยโทษของสุรา [๒๒๙๒] (พระเจ้าสัพพมิตต์ตรัสถามว่า) ท่านเป็น ใคร มาจากไตรทิพย์หรือ จึงเปล่งรัศมีสว่างไสว อยู่ในนภากาศ เหมือนพระจันทร์ส่องสว่างในยาม รัตติกาล ฉะนั้น รัศมีแผ่ซ่านออกจากตัวท่านดุจ สายฟ้าแลบในเวหาสฉะนั้น. ท่านเหยียบลมหนาวในอากาศได้ เดินและยืน ในอากาศได้ ฤทธิ์ของเทวดาทั้งหลาย ผู้ไม่ต้องเดิน ทางไกล ท่านทำให้เป็นที่ตั้ง และให้เจริญดีแล้วเป็น ไฉน ? ท่านเป็นใคร มายืนอยู่ในอากาศ ร้องขายหม้อ อยู่ หรือว่าหม้อของท่านนี้ใช้ประโยชน์อะไรได้ ดูก่อน พราหมณ์ ขอท่านจงบอกเนื้อความนั้นแก่ข้าพเจ้าเถิด. [๒๒๙๓] (ท้าวสักกเทวราชตรัสว่า) หม้อใบนี้มิใช่ หม้อเนยใส มิใช่หม้อน้ำมัน มิใช่หม้อน้ำผึ้ง โทษ ของหม้อใบนี้ มีอยู่มิใช่น้อย ท่านจงฟังโทษเป็น อันมากที่มีอยู่ในหม้อใบนี้. บุคคลดื่มน้ำชนิดใดแล้ว เดินโซเซตกลงไปยัง บ่อ ถ้ำ หลุมน้ำครำ และหลุมโสโครก พึงบริโภค