พระไตรปิฎก

[๒๓๖๖] มหาพราหมณ์ภารทวาชโคตรนั้น ได้ ไปยังสำนักของสัมภวกุมาร เห็นเธอกำลังเล่นอยู่นอก บ้าน. [๒๓๖๗] เราเป็นราชทูตของพระเจ้าโกรัพยราช ผู้ยงยศทรงส่งมา พระองค์ผู้ ยุธิฏฐิลโคตร ดำรัส ถามถึงอรรถและธรรม ได้ตรัสแล้วดังกล่าวมา ดูก่อน สัมภวกุมาร ท่านถูกถามแล้ว ขอจงบอกอรรถและ ธรรมนั้นเถิด. [๒๓๖๘] เชิญนั่ง ข้าพเจ้าจักแก้ปัญหาแก่ท่าน อย่างนักปราชญ์ อนึ่ง พระราชาย่อมทรงทราบอรรถ และธรรมนั้นได้ แต่จักทรงทำตามหรือไม่ ไม่ทราบ [๒๓๖๙] ข้าแต่สุจีรตพราหมณ์ บุคคลผู้ถูกพระ ราชาตรัสถามแล้ว พึงทูลกิจที่ควรทำในวันนี้ ให้ทำ ในวันพรุ่งนี้ พระเจ้ายุธิฏฐิละ อย่าได้ทรงทำตาม ใน เมื่อประโยชน์เกิดขึ้น. ข้าแต่ท่านสุจีรตะ เมื่อบุคคลพระราชาดำรัส ถาม พึงกราบทูลธรรมภายในเท่านั้น ไม่พึงให้เสด็จ ไปยังหนทางที่ผิด ดุจคนโง่หาความคิดมิได้ ฉะนั้น. กษัตริย์ไม่ควรลืมพระองค์ ไม่ควรประพฤติ อธรรม ไม่ควรข้ามไปในที่มิใช่ท่า ไม่พึงทรงขวน ขวาย ในสิ่งอันไม่เป็นประโยชน์.