พระไตรปิฎก

ดูก่อนพระองค์ ผู้เป็นมิ่งขวัญของรัฐ โภคสมบัติ ทุกอย่างในแว่นแคว้น ของกษัตริย์ ผู้ประมาทแล้ว ย่อมพินาศหมด ข้อนั้นท่านกล่าวว่า เป็นความทุกข์ ของพระราชา. ดูก่อนพระมหาราชเจ้า ความประมาทนี้ ไม่เป็น ธรรมของโบราณกษัตริย์ โจรทั้งหลายย่อมกำจัดชนบท อันมั่งคั่ง ไพบูลย์ของพระราชา ผู้ประมาทเกินขอบ เขต. ราชโอรส สืบสันตติวงศ์ ของพระราชานั้นจักไม่มี เงินทอง ทรัพย์สินก็จักไม่มีเหมือนกัน เมื่อแว่นแคว้น ถูกปล้น พระราชาผู้ประมาท ย่อมเสื่อมจากโภคะ ทั้งปวง. ญาติ มิตร และสหาย ย่อมไม่นับถือขัตติยราช เสื่อมจากสรรพโภคสมบัติ ในความคิดอ่าน. พลช้าง พลม้า พลรถ และพลเดินเท้า ผู้พึ่ง พระโพธิสมภารเป็นอยู่ ย่อมไม่นับถือพระราชานั้น ในความคิดอ่าน. ศรี คือ มิ่งขวัญ ย่อมละพระราชา ผู้ไม่จัดแจงการ งาน โง่เขลา มีความคิดอ่านเลวทราม ไร้ปัญญา เหมือนงูลอกคราบ อันคร่ำคร่า ฉะนั้น. พระราชาผู้ทรงจัดการงานดี หมั่นขยันตามกาล ไม่เกียจคร้าน โภคสมบัติทั้งปวง ย่อมเจริญยิ่งขึ้น เหมือนฝูงโค ที่มีโคผู้ ฉะนั้น.