Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 62 หน้าที่ 197

เล่ม มมร. 62 หน้า 197 ข้อ 101 102 103 104
[๑๐๑] ก็ถ้าถ้อยคำของโหรทั้งหลายจักเป็นจริง ไซร้ พระองค์คงไม่ใช่พระสวามีของหม่อนฉันแน่แท้ เขาเหล่านั้นคงจะบั่นเราออกเป็นเจ็ดท่อนแน่. [๑๐๒] ก็ถ้าถ้อยคำของโหรเหล่าอื่นหรือของ หม่อมฉันจักเป็นจริงไซร้ พระสวามีของเธอ นอกจาก พระเจ้ากุสราชผู้มีพระเสียงดังราชสีห์ จะเป็นคนอื่น ไม่มีเลย. [๑๐๓] แน่ะนางขุชชา เรากลับไปถึงกรุงกุสาวดี แล้ว จักให้นายช่างทำเครื่องประดับคอทองคำให้แก่เจ้า ถ้าเจ้าทำให้พระนางประภาวดีผู้มีขาอ่อนงามดังงวงช้าง แลดูเราได้... ถ้าเจ้าทำพระนางประภาวดีผู้มีขาอ่อนงาม ดังงวงช้างให้เจรจาแก่เราได้...ถ้าเจ้าทำพระนางประภา- วดีผู้มีขาอ่อนงามดังงวงช้างให้ยิ้มแย้มแก่เราได้... ถ้า เจ้าทำพระนางประภาวดีผู้มีขาอ่อนงามดังงวงช้าง ให้ หัวเราะร่าเริงแก่เราได้ แน่ะนางขุชชา เรากลับไป ถึง กรุงกุสาวดีแล้ว จักให้นายช่างทำเครื่องประดับคอ ทองคำให้แก่เจ้า ถ้าเจ้าทำพระนางประภาวดีผู้มีขา- อ่อนงามดังงวงช้าง มาลูบคลำจับตัวเรา ด้วยมือของ เธอได้. [๑๐๔] พระราชบุตรีนี้ คงไม่ได้ประสบแม้ความ สำราญในสำนักแห่งพระเจ้ากุสราชเสียเลยเป็นแน่ พระนางจึงไม่ทรงกระทำแม้เพียงการปฏิสันถาร ใน
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka