พระไตรปิฎก

[๒๑๐] การที่พระองค์เป็นใหญ่กว่าโลกคือ หงส์ ใคร ๆ ไม่สามารถจะประมาณคุณได้ เป็นครูของหมู่ คณะใหญ่ พึงตามเศร้าโศกถึงหญิงคนเดียวอย่างนี้ เหมือนไม่ใช่ความประพฤติของผู้มีปัญญา ลมย่อมพัด พานทั้งกลิ่นหอมและกลิ่นเหม็น เด็กอ่อนย่อมเก็บผล ไม้ทั้งดิบทั้งสุก คนตาบอดผู้โลกในรสย่อมถือเอา ฉัน ใด ธรรมดาหญิงก็ฉันนั้น พระองค์ไม่รู้จักตัดสินใจ ในเหตุทั้งหลายปรากฏแก่ข้าพระองค์เหมือนคนเขลา พระองค์จะถึงมรณกาลแล้ว ยังไม่ทรงทราบกิจที่ควร และไม่ควร พระองค์เห็นจะเป็นกึ่งคนบ้า บ่นเพ้อไป ต่าง ๆ ทรงสำคัญหญิงว่าเป็นผู้ประเสริฐ แท้จริงหญิง เหล่านี้ เป็นของทั่วไปแก่คนเป็นอันมาก เหมือนโรง สุราเป็นสถานที่ทั่วไปแก่พวกนักเลงสุราฉะนั้น อนึ่ง หญิงเหล่านี้มีมารยาเหมือนพยับแดด เป็นเหตุแห่งความ เศร้าโศกเป็นเหตุเกิดโรคและอันตราย อนึ่ง หญิง เหล่านี้เป็นคนหยาบคาย เป็นเครื่องผูกมัด เป็นบ่วง เป็นถ้ำที่อยู่ของมัจจุราชบุรุษใดพึงหลงระเริงใจในหญิง เหล่านั้น บุรุษนั้นชื่อว่าเป็นคนเลวทรามในหมู่นระ. [๒๑๑] วัตถุใด อันท่านผู้เจริญทั้งหลายรู้จักดี แล้ว ใครควรจะติเตียนวัตถุนั้นเล่า ขึ้นชื่อว่าหญิงทั้ง หลายมีคุณมาก เกิดแล้วในโลก ความคะนองอัน บุคคลตั้งไว้แล้วในหญิงเหล่านั้น ความยินดีอันบุคคล