Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 62 หน้าที่ 625

เล่ม มมร. 62 หน้า 625 ข้อ 346 347 348 349 350
[๓๔๖] รัฐมณฑลของทูลกระหม่อมนี้ บริบูรณ์ ด้วยสิ่งที่น่าปรารถนาทุกอย่างพร้อมทั้งทรัพย์ ยวดยาน และพระธำมรงค์ ทูลกระหม่อมทรงบริภาษหม่อมฉัน เพราะเหตุแห่งถามทำไม หม่อมฉันขอทูลลาไปใน สำนักโปริสาท ณ บัดนี้. [๓๔๗] กองทัพช้าง กองทัพม้า กองทัพรถ และกองราบ ล้วนแต่เชี่ยวชาญการธนูพอที่จะรักษา ตัวได้ เราจะยกทัพไปจับศัตรูฆ่าเสีย. [๓๔๘] โปริสาทได้ทำกิจที่ทำได้แสนยาก จับ หม่อมฉันได้ทั้งเป็นแล้วปล่อยมา หม่อมฉันระลึกถึง บุรพกิจเช่นนั้นอยู่ ข้าแต่พระทูลกระหม่อมจอมประ- ชาชน หม่อมฉันจะประทุษร้ายต่อโปริสาทนั้นได้ อย่างไร. [๓๔๙] พระเจ้าสุตโสมถวายบังคมพระราชบิดา และพระราชมารดาทรงอนุศาสน์พร่ำสอนชาวนิคม และพลนิกรแล้ว เป็นผู้ตรัสคำสัตย์ ทรงรักษาความ สัตย์ ได้เสด็จไปในสำนักของโปริสาท. [๓๕๐] หม่อมฉันผู้ดำรงอยู่ในความเป็นใหญ่ใน แว่นแคว้นของตน ได้ทำการผัดเพี้ยนไว้กับพราหมณ์ การผัดเพี้ยนนั้น ต่อพราหมณ์ผู้ประเสร็ฐ หม่อมฉัน เป็นผู้รักษาความสัตย์กลับมาแล้ว ดูก่อนท่านโปริสาท เชิญท่านบูชายัญกินเราเถิด.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka