พระไตรปิฏก

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศข้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๓๔๙} [๔๒๓] พระเจ้าสุตโสมนั้นถวายบังคมพระบิดา

และพระมารดาแล้ว

ทรงพร่ำสอนชาวนิคมและพลนิกาย

เป็นผู้ตรัสความสัตย์ และทรงรักษาคำสัตย์

ได้เสด็จไปยังที่เป็นที่อยู่ของโปริสาทแล้ว

(พระเจ้าสุตโสมโพธิสัตว์ตรัสกับโจรโปริสาทว่า)

{๓๕๐} [๔๒๔] หม่อมฉันผู้ดำรงอยู่ในความเป็นใหญ่ในแคว้นของตน

ได้ทำการนัดหมายไว้กับพราหมณ์

เพื่อเปลื้องการนัดหมายนั้นกับพราหมณ์

จึงเป็นผู้รักษาความสัตย์หวนกลับมาอีก

ท่านโปริสาท ขอเชิญท่านบูชายัญกินเราเสียเถิด

(โจรโปริสาทได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๓๕๑} [๔๒๕] การเคี้ยวกินท่านในภายหลัง

ไม่เสียหายสำหรับข้าพเจ้า

แท้จริงกองไฟนี้ก็ยังมีควัน

เนื้อที่ย่างในกองไฟอันไม่มีควันจะสุกดี

หม่อมฉันจะขอฟังคาถาซึ่งมีค่าตั้ง ๑๐๐

(พระเจ้าสุตโสมโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงตรัสว่า)

{๓๕๒} [๔๒๖] ท่านโปริสาท ท่านประพฤติไม่ชอบธรรม

ต้องพลัดพรากจากแคว้น เพราะเหตุแห่ง(ปาก)ท้อง

ส่วนคาถาเหล่านี้ย่อมกล่าวสรรเสริญธรรม

ธรรมและอธรรมจะลงกันได้ที่ไหน๑

๑ ธรรมและอธรรมจะลงกันได้ที่ไหน หมายถึงรวมกันไม่ได้ เพราะว่าธรรมย่อมให้ถึงสุคติคือนิพพาน ส่วนอธรรมให้ถึงทุคติ (ขุ.ชา.อ. ๘/๔๒๖/๔๒๑)