พระไตรปิฎก

[๔๕๔] พระสนมนารีเจ็ดร้อยเหล่านั้นประดับ ด้วยสรรพาลังการ เอวบาง สำรวมดี เชื่อถ้อยฟังคำ พูดจาน่ารัก ประคองพาหาทั้งสองกันแสงคร่ำครวญ ว่า พระองค์ละพวกข้าพระองค์เพราะเหตุไร พระราชา ทรงละพระสนมนารีเจ็ดร้อยเหล่านั้น ซึ่งประดับด้วย เครื่องอลังการทั้งปวง เอวบาง สำรวมดี เชื่อถ้อยฟังคำ พูดจาน่ารัก เสด็จไปมุ่งการผนวกเป็นสำคัญ พระราชา ทรงละภาชนะทองคำหนักร้อยปัลละ มีลวดลายนับ ด้วยร้อย ทรงอุ้มบาตรดินนั้นให้เป็นอันอภิเษกครั้ง ที่สอง. [๔๕๕] คลังทั้งหลาย คือคลังเงิน คลังทอง คลังแก้วมุกดา คลังแก้วไพฑูรย์ คลังแก้วมณี คลัง- สังข์ คลังไข่มุกดา คลังผ้า คลังจันทน์เหลือง คลัง หนังเสือ คลังงาช้าง คลังพัสดุสิ่งของ คลังทองแดง คลังเหล็กเป็นอันมาก มีเปลวไฟเสมอเป็นอันเดียวกัน อย่างน่ากลัว แม้อยู่คนละส่วนก็ไหม้หมด ขอพระองค์ โปรดเสด็จกลับดับไฟเสียก่อน พระราชทรัพย์ของ พระองค์นั้นอย่าได้ฉิบหายเสียเลย. [๔๕๖] เราทั้งหลายผู้ไม่มีความกังวล มีชีวิต เป็นสุขดีหนอ เมื่อกรุงมิถิลาถูกเพลิงเผาผลาญอยู่ ของอะไร ๆ ของเรามิได้ถูกเผาผลาญเลย. [๔๕๗] เกิดโจรป่าขึ้นแล้ว ปล้นแว่นแคว้น ของพระองค์ มาเถิดพระองค์ ขอพระองค์จงเสด็จ กลับเถิด แว่นแคว้นนี้อย่าพินาศเสียเลย.