พระไตรปิฎก

[๔๕๘] เราทั้งหลายผู้ไม่มีความกังวล มีชีวิต เป็นสุขดีหนอ เมื่อแว่นแคว้นถูกโจรปล้น พวกโจร มิได้นำอะไร ๆ ของเราไปเลย เราทั้งหลายผู้ไม่มี ความกังวล มีชีวิตเป็นสุขดีหนอ เราทั้งหลายจักมีปีติ เป็นภักษา เหมือนเทวดาชั้นอาภัสราฉะนั้น. [๔๕๙] ความถูกต้องของประชุมชนใหญ่นี้ เพื่ออะไร นั่นใครหนอมากับท่าน เหมือนเล่นกันอยู่ ในบ้าน สมณะ อาตมาขอถามท่าน ประชุมชนนี้ แวดล้อมท่านเพื่ออะไร. [๔๖๐] ประชุมชนนี้ตามข้าพเจ้าผู้ละพวกเขา ไปในที่นี้ ข้าพเจ้าผู้ล่วงสีมาคือกิเลส ไปเพื่อถึง มโนธรรม กล่าวคือญาณของมุนีผู้ไม่เกื้อกูลแก่เหย้า- เรือน ผู้เจือด้วยความเพลิดเพลินทั้งหลาย ซึ่งเกิดขึ้น ในขณะนั้น ๆ อยู่ ท่านรู้อยู่ จะถามทำไม. [๔๖๑] พระองค์เสียงแต่ทรงสรีระนี้ จะ สำคัญว่า เราข้ามพ้นกิเลสแล้วหาได้ไม่ กรรมคือกิเลส นี้ จะพึงข้ามได้ด้วยเหตุเพียงเท่านี้หาได้ไม่ เพราะยัง มีอันตรายอยู่มาก. [๔๖๒] ข้าพเจ้าใดปรารถนาเฉพาะซึ่งกาม ทั้งหลาย ในมนุษยโลกอันบุคคลเห็นแล้ว ก็หาไม่เลย ในเทวโลกอันบุคคลไม่เห็นแล้ว ก็หาไม่ อันตราย อะไรหนอจะพึงมีแก่ข้าพเจ้านั้น ซึ่งมีปกติอยู่ผู้เดียว อย่างนี้.