พระไตรปิฎก

[๔๖๓] อันตรายมากทีเดียว คือ ความหลับ ความเกียจคร้าน ความง่วงเหงา ความไม่ชอบใจ ความเมาอาหาร ตั้งอยู่ในสรีระอาศัยอยู่. [๔๖๔] ข้าแต่พราหมณ์ ท่านผู้เจริญพร่ำสอน ข้าพเจ้าดีนักหนา ข้าพเจ้าขอถามท่านพราหมณ์นี่แหละ ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านเป็นใครหนอ. [๔๖๕] ชนทั้งหลายรู้จักอาตมาโดยนามว่า นารทะ โดยโคตรว่า กัสสปะ ดังนี้ อาตมามาในสถาน ใกล้พระองค์ผู้เจริญ ด้วยรู้สึกว่า การสมาคมด้วยสัต- บุรุษทั้งหลาย ยังประโยชน์ให้สำเร็จได้ พระองค์จง ทรงยินดีในบรรพชานี้ วิหารธรรมจงเถิดแก่พระองค์ กิจอันใดยังพร้องด้วยศีล การบริกรรม และฌาน พระองค์จงทรงบำเพ็ญกิจอันนั้นให้บริบูรณ์ จง ประกอบด้วยความอดทนและความสงบระงับ อย่าถือ พระองค์ว่าเป็นกษัตริย์ จงทรงคลายออกเสียซึ่งความ ยุบลงและความฟูขึ้น จงทรงกระทำโดยเคารพซึ่งกุศล กรรมบถวิชชาและสมณธรรม แล้วบำเพ็ญพรหมจรรย์. [๔๖๖] พระองค์ทรงละช้างม้าชาวนครและ ชาวชนบทเป็นอันมาก ผนวชแล้วทรงยินดีในบาตร ชาวชนบท มิตร อมาตย์ และพระญาติเหล่านั้นได้ กระทำความผิดระหว่างพระองค์ละกระมัง เหตุไร พระองค์จึงทรงละอิสริยสุข มาชอบพระทัยซึ่งบาตร นั้น.