พระไตรปิฎก

[๔๗๓] มาเถิด อาตมาจะให้เธอศึกษาตามคำ ที่อาตมาชอบ เมื่อเธอให้พระโอรสครองราชสมบัติ ก็จักกระทำบาปทุจริตเป็นอันมาก ด้วยกายวาจาใจ ซึ่งเป็นเหตุให้เธอไปสู่ทุคติ การที่เรายังอัตภาพให้เป็น ไปด้วยก้อนข้าวที่ผู้อื่นให้ ซึ่งสำเร็จแต่ผู้อื่น นี้เป็น ธรรมของนักปราชญ์. [๔๗๔] คนที่ฉลาดแม้ไม่ได้บริโภคอาหาร สี่มื้อ ราวกะว่าจะตายด้วยความอด ก็ยอมตายเสียด้วย ความอด เขาจะไม่ยอมบริโภคก้อนเนื้อคลุกฝุ่นไม่ สะอาดเลย ข้าแต่พระมหาชนก พระองค์สิเสวยได้ ซึ่งก้อนเนื้ออันเป็นเดนสุนัข ไม่สะอาดน่าเกลียดนัก. [๔๗๕] ดูก่อนพระนางสีวลี ก้อนเนื้อนั้นไม่ ซื่อว่าเป็นอาหารของอาตมาหามิได้ เพราะถึงจะเป็น ของคนครองเรือนหรือของสุนัข ก็สละแล้ว ของ บริโภคเหล่าใดเหล่าหนึ่งในโลกนี้ ที่บุคคลได้มาแล้ว โดยชอบธรรม ของบริโภคทั้งหมดนั้น กล่าวกันว่า ไม่มีโทษ. [๔๗๖] แน่ะนางกุมาริกาผู้ยังนอนกับแม่ ผู้ ประดับกำไลมือเป็นนิตย์ กำไลมือของเจ้า ข้างหนึ่ง มีเสียงดัง อย่างหนึ่งไม่มีเสียงดัง เพราะเหตุไร. [๔๗๗] ข้าแต่พระสมณะ เสียงเกิดแต่กำไล สองอัน ที่สวนอยู่ในข้อมือของข้าพเจ้านี้กระทบกัน