พระไตรปิฏก

{๔๗๓} [๒๗๗] จงมาเถิด เราจะตามสอนเธอด้วยวาจาที่ชอบ

เธอจะไปสู่ทุคติด้วยกาย วาจา และใจ เพราะบาปใด

เมื่อเธอครองราชสมบัติก็จักทำบาปทุจริตนั้นเป็นอันมาก

[๒๗๘] ผู้ที่ยังอัตภาพให้เป็นไปด้วยก้อนข้าวที่ผู้อื่นให้

ซึ่งสำเร็จมาแต่ผู้อื่นนี้ นั่นเป็นธรรมของนักปราชญ์

(พระนางสีวลีกราบทูลว่า)

{๔๗๔} [๒๗๙] กุลบุตรผู้ฉลาดแม้คนใดไม่พึงบริโภคอาหารในภัตกาลที่ ๔๑

จะพึงตายอย่างน่าอนาถเพราะความหิว

กุลบุตรผู้ฉลาดนั้นก็ไม่พึงบริโภคก้อนข้าว

ที่เปื้อนฝุ่น ซึ่งไม่ดีมิใช่หรือ

กิริยาของพระองค์นี้ไม่ดี ไม่งามเลย

ข้าแต่พระชนก พระองค์พึงเสวยก้อนเนื้อที่เป็นเดนสุนัข

(พระโพธิสัตว์ตรัสว่า)

{๔๗๕} [๒๘๐] พระนางสีวลี บิณฑบาตใด

เป็นของอันบุคคลผู้ครองเรือน หรือสุนัขสละแล้ว

บิณฑบาตนั้นชื่อว่าไม่เป็นอาหารของอาตมภาพก็หามิได้

ของบริโภคเหล่าใดเหล่าหนึ่งที่ได้มาโดยธรรม

ของบริโภคทั้งหมดนั้นกล่าวกันว่า ไม่มีโทษ

(พระโพธิสัตว์ตรัสกับเด็กหญิงว่า)

{๔๗๖} [๒๘๑] กุมาริกาผู้นอนแนบมารดา ผู้ประดับอยู่เป็นนิตย์

เพราะเหตุไร กำไลมือข้างหนึ่งของเธอจึงมีเสียงดัง

อีกข้างหนึ่งไม่มีเสียงดัง

๑ คำว่า ไม่พึงบริโภคอาหารในภัตกาลที่ ๔ พระนางสีวลีตรัสหมายถึงว่า ถ้าบุคคลเราไม่บริโภคอาหาร มื้อสุดท้าย จะพึงตายไปเพราะความหิว ผู้นั้นพึงเป็นสัตบุรุษเชื้อสายกุลบุตร จึงไม่พึงเสวยอาหารนั้น เพราะทรงรังเกียจเนื้อที่เป็นเดนสุนัขที่พระมหาชนกนำมาย่างเสวย (ขุ.ชา.อ. ๙/๒๗๙/๑๐๐)