พระไตรปิฎก

[๔๘๐] ข้าแต่พระสมณะ การเล็งด้วยจักษุ ทั้งสอง ปรากฏว่าเหมือนพร่าไปไม่ถึงที่คดข้างหน้า ย่อมไม่สำเร็จความดัดให้ตรง ถ้าหลับจักษุข้างหนึ่ง เล็งดูที่คดด้วยจักษุอีกข้างหนึ่ง เล็งได้ถึงที่คดเบื้องหน้า ย่อมสำเร็จความดัดให้ตรง บุคคลสองคนก็วิวาทกัน คนเดียวจักวิวาทกับใครเล่า ท่านผู้ใคร่ต่อสวรรค์ จง ชอบความเป็นผู้อยู่คนเดียวเถิด. [๔๘๑] ดูก่อนนางสีวลี เธอได้ยินคาถาที่ ช่างศรกล่าวหรือยัง ช่างศรเป็นเพียงคนใช้ยังติเตียน เราได้ ความที่เราทั้งสองประพฤตินั้น เป็นเหตุแห่ง ความครหา ดูก่อนนางผู้เจริญ ทางสองแพร่งนี้อันเรา ทั้งสองผู้เดินทางมา จงแยกกันไป เธอจงถือเอาทาง หนึ่งไป อาตมาถือเอาทางอื่นอีกทางหนึ่งไป เธอ อย่าเรียกอาตมาว่าเป็นพระสวามีของเธอ และอาตมา จะไม่เรียกเธอว่าเป็นมเหสีของอาตมาอีก. จบมหาชนกชาดกที่ ๒