พระไตรปิฎก

พระองค์เพียงแต่ทรงสรีระนี้ จะสำคัญว่า เรา ข้ามพ้นกิเลสแล้วหาได้ไม่ กรรมคือกิเลสนี้ จะพึง ข้ามได้ด้วยเหตุเพียงเท่านี้ หาได้ไม่ เพราะยังมีอัน- ตรายอยู่มา. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มาสฺสุ ติณฺโณ อมญฺิตฺโถ ความว่า ท่านทรงสรีระนี้ คือ ครองบรรพชิตบริขารและผ้ากาสาวะ อย่าได้เข้าใจว่า เราข้ามแล้ว คือ ก้าวล่วงแล้วซึ่งแดนคือกิเลส ด้วยเหตุเพียงถือเพศบรรพชิตนี้. บทว่า อติรเณยฺยมิทํ ความว่า ขึ้นชื่อว่ากิเลสนี้ ไม่ใช่จะข้ามได้ด้วยเหตุ เพียงเท่านี้. บทว่า พหู หิ ปริปนฺถโย ความว่า เพราะว่าอันตรายคือ กิเลสของท่าน ที่ตั้งกั้นทางสวรรค์ ยังมีอยู่มาก. ลำดับนั้น พระมหาสัตว์ตรัสว่า ข้าพเจ้าใดปรารถนาเฉพาะ ซึ่งกามทั้งหลาย ใน มนุษยโลกอันบุคคลเห็นแล้ว ก็หาไม่เลย ในเทวโลก อันบุคคลไม่เห็นแล้ว ก็หาไม่ อันตรายอะไรหนอจะ พึงมีแก่ข้าพเจ้านั้น ซึ่งมีปกติอยู่ผู้เดียวอย่างนี้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โย เนว ทิฏฺเ นาทิฏฺเ ความว่า ข้าพเจ้าใดปรารถนาเฉพาะซึ่งกามทั้งหลาย ในมนุษยโลกอัน บุคคลเห็นแล้ว ก็หามิได้เลย ในเทวโลกอันบุคคลไม่เห็นแล้ว ก็หามิได้เลย อันตรายอะไรหนอ จะพึงมีแก่ข้าพเจ้านั้น ผู้มีปกติอยู่ผู้เดียวอย่างนี้ พระมหาสัตว์ตรัสดังนี้. ลำดับนั้น นารทดาบสเมื่อจะแสดงอันตรายทั้งหลายแก่พระมหาสัตว์ นั้น จึงกล่าวคาถาว่า อันตรายมากทีเดียว คือ ความหลับ ความ เกียจคร้าน ความง่วงเหงา ความไม่ชอบใจ ความ เมาอาหาร ตั้งอยู่ในสรีระ อาศัยอยู่.