พระไตรปิฎก

จักษุมืด โดยธรรมในป่า ข้าพเจ้าเข้าใจว่า สุคติจะ พึงมีแก่พระองค์. [๔๙๖] พระราชานั้นทรงคร่ำครวญ อย่างน่า- สงสารเป็นอันมาก ทรงถือหม้อน้ำ บ่ายพระพักตร์ ทางทิศทักษิณเสด็จหลีกไปแล้ว. [๔๙๗] นั่นเสียงฝีเท้าใครหนอ เสียงฝีเท้ามนุษย์ เดินเป็นแน่ เสียงฝีเท้าสามบุตรเรา ไม่ดัง ดูก่อน ท่านผู้นิรทุกข์ ท่านเป็นใครหนอ สามบุตรเรา เดินเบา วางเท้าเบา เสียงฝีเท้าสามบุตรเราไม่ดัง ท่านเป็นใครหนอ. [๔๙๘] เราเป็นพระราชาของชาวกาสี คนเรียก เราว่า พระเจ้าปิลยักษ์ เราละแว่นแคว้นเที่ยวแสวงหา มฤคเพราะความโลภ อนึ่ง เราเป็นผู้ฉลาดในธนูศิลป์ ปรากฏว่าเป็นผู้แม่นยำนัก แม้ช้างมาสู่ระยะลูกศรของ เรา ก็ไม่พึงพ้นไปได้. [๔๙๙] ข้าแต่มหาบพิตร พระองค์เสด็จมาดี แล้ว อนึ่ง พระองค์เสด็จมาแต่ไกลก็เหมือนใกล้ พระองค์ผู้มีอิสระเสด็จมาถึงแล้ว ขอจงทรงทราบสิ่ง ที่มีอยู่ในที่นี้ ข้าแต่มหาบพิตร เชิญเสวยผลมะพลับ ผลมะหาด ผลมะซาง และผลหมากเม่าอันเป็นผล- ไม่เล็กน้อย ขอได้โปรดเลือกเสวยผลที่ดี ๆ เถิด ข้า แต่มหาบพิตร ขอจงทรงดื่มน้ำซึ่งเป็นน้ำเย็น นำมา แต่มิคสัมมตานที ซึ่งไหลจากซอกเขา ถ้าทรงพระ ประสงค์.