พระไตรปิฎก

[๕๑๙] ข้าแต่มหาบพิตร พระองค์เสด็จมาดี แล้ว อนึ่ง พระองค์เสด็จมาแต่ไกลก็เหมือนใกล้ พระ- องค์ผู้มีอิสระเสด็จมาถึงแล้ว ขอจงทรงทราบสิ่งที่มีอยู่ ในที่นี้ ข้าแต่มหาบพิตร เชิญเสวยผลมะพลับ ผล มะหาด ผลมะซาง และผลหมากเม่า อันเป็นผลไม้ เล็กน้อย ขอได้โปรดเสือกเสวยผลพี่ดี ๆ เถิด ข้าแต่ มหาบพิตร ขอจงทรงดื่มนำซึ่งเป็นน้ำเย็น นำมาแต่ มิคสัมมตานที ซึ่งไหลมาจากซอกเขา ถ้าทรงพระ ประสงค์. [๕๒๐] ข้าพเจ้าหลงเอามาก หลงเอาจริง ๆ มืดไปทั่วทิศ ข้าพเจ้าได้เห็นสามบัณฑิตนั้น ทำกาล กิริยาแล้ว ทำไมท่านเป็นได้อีกเล่าหนอ. [๕๒๑] ข้าแต่มหาราชเจ้า โลกย่อมสำคัญซึ่ง บุคคลผู้ยังมีชีวิตอยู่ เสวยเวทนาอย่างหนัก มีความ ดำริในใจเข้าไปใกล้แล้ว ยังเป็นอยู่แท้ ๆ ว่าตายแล้ว ข้าแต่มหาราชเจ้า โลกย่อมสำคัญซึ่งบุคคลผู้ยังมีชีวิต อยู่ เสวยเวทนาอย่างหนัก ถึงความดับสนิท ระงับ แล้วนั้น ยังเป็นอยู่แท้ ๆ ว่าตายแล้ว. [๕๒๒] บุคคลใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดยธรรม เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายย่อมแก้ไขคุ้มครองบุคคลผู้ เลี้ยงบิดามารดานั้น บุคคลใดเลี้ยงดูบิดามารดาโดย ธรรม นักปราชญ์ทั้งหลายย่อมสรรเสริญ บุคคลผู้นั้น