พระไตรปิฎก

[๗๗๐] วัตถุที่ควรบูชา คือพวกพราหมณ์เป็น อันมากมีอยู่ในแผ่นดินของท้าววาสวะ พราหมณ์ทั้ง หลายมีอยู่ในทิศบูรพา ทิศปัจจิม ทิศทักษิณและทิศ อุดร ย่อมยังปีติและโสมนัสให้เกิด. [๗๗๑] ดูกรพ่ออริฏฐะ ความกาลีคือความปรา- ชัยของนักปราชญ์ทั้งหลาย กลับเป็นความมีชัยของคน โง่เขลาผู้ทรงเวท ไตรเพทเป็นเหมือนอาการของ พยับแดด เพราะเป็นของไม่เห็นเสมอไป มีคุณทาง หลอกลวง พาเอาคนมีปัญญาไปไม่ได้ ไตรเพทมิได้มี เพื่อป้องกันคนผู้ประทุษร้ายมิตร ผู้ล้างผลาญความ เจริญเหมือนไฟที่คนบำเรอแล้ว ย่อมป้องกันคนโทส- จริตทำกรรมชั่วไม่ได้ ถ้าคนทั้งหลายจะเอาไม้ที่มีอยู่ ในโลกทั้งหมด พร้อมทั้งทรัพย์สมบัติของตน คลุกกับ หญ้าให้ไฟเผา ไฟอันมีเดชไม่มีใครเทียมเผาสิ่งนั้น หมดก็ไม่อิ่ม ใครจะพึงทำให้ไฟซึ่งรู้รส ๒ อย่างให้อิ่ม ได้ นมสดแปรไปได้เป็นธรรมดา คือ แปรเป็นนมส้ม แล้วเป็นเนยข้น ฉันใด ไฟก็มีความแปรไปได้เป็นธรรม ดาฉันนั้น ไฟประกอบด้วยความเพียร (ในการสีไฟ) จึงจะเกิดได้ ไม่เคยได้เห็นไฟเข้าไปอยู่ในไม้แห้งและ ไม้สด คนสีไฟไม่สี ไฟก็ไม่เกิด ไฟย่อมไม่เกิดเพราะ ไม่มีคนทำให้เกิด ถ้าแหละไฟพึงอยู่ภายในไม้แห้ง และไม้สด ป่าทั้งหมดในโลกก็จะพึงแห้งไป และไม้