พระไตรปิฏก

{๗๗๐} [๙๑๘] วัตถุที่ควรบูชาทั้งหลาย คือ พวกพราหมณ์

มีอยู่มากในแผ่นดินของท้าววาสวะ

พราหมณ์เหล่านั้นมีอยู่ทั้งในทิศตะวันออก ทิศตะวันตก

ทิศใต้ และทิศเหนือย่อมทำความรู้ให้เกิด

(พระโพธิสัตว์กล่าวเฉลยว่า)

{๗๗๑} [๙๑๙] พ่ออริฏฐะ แท้จริง การเรียนรู้พระเวท

เป็นโทษของเหล่านักปราชญ์

แต่เป็นการกระทำของพวกคนพาล

เหมือนอาการของพยับแดด

เพราะเป็นของมองเห็นไม่ได้เสมอไป

มีคุณทางหลอกลวง พาเอาคนผู้มีปัญญาไปไม่ได้

[๙๒๐] เวททั้งหลายมิได้มีเพื่อป้องกันคนผู้ประทุษร้ายมิตร

ผู้ล้างผลาญความเจริญ เหมือนไฟที่บุคคลบำเรอแล้ว

ย่อมป้องกันคนโทสจริตให้ทำกรรมชั่วไม่ได้

[๙๒๑] ถ้าคนทั้งหลายจะนำเอาไม้ที่มีอยู่ในโลกทั้งหมด

พร้อมทั้งทรัพย์สมบัติของตนผสมกับหญ้าให้ไฟเผา

ไฟที่มีเดชอันไม่มีใครเทียมเผาสิ่งทั้งหมด

แนะพ่อลิ้นสองแฉก ใครเล่าจะพึงทำให้ไฟนั้นอิ่มได้

[๙๒๒] นมสดแปรไปได้เป็นธรรมดา คือ

เป็นนมส้มแล้วก็กลับกลายไปเป็นเนยข้นฉันใด

ไฟก็มีความแปรไปเป็นธรรมดาได้ฉันนั้น

ไฟที่ประกอบด้วยความเพียรในการสีไฟจึงเกิดไฟได้

[๙๒๓] ไม่ปรากฏว่าไฟเข้าไปอยู่ในไม้แห้งและไม้สด

เมื่อคนไม่สีไฟ ไฟก็ไม่เกิด

ไฟย่อมไม่เกิดเพราะไม่มีคนทำให้เกิด