พระไตรปิฎก

เสมอกันกับเรา ในราชสกุลนี้มนุษย์คนไรซึ่งจะมีชาติ สกุลสมควรกับพระราชาไม่มี ลูกทั้งหลายพึงถวาย บังคมกราบทูลอย่างนี้ว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ พระองค์อย่าได้รับสั่งอย่างนั้นเลยพระเจ้าข้า เพราะ ข้อนี้มิใช่ธรรมเนียม ขอเดชะ ข้าพระองค์ทั้งหลาย มีชาติต่ำต้อย ไม่สมควรมีอาสนะเสมอด้วยพระองค์ผู้ สูงศักดิ์ เหมือนสุนัขจิ้งจอกผู้มีชาติต่ำต้อย จะพึงมี อาสนะเสมอด้วยพระยาไกรสรราชสีห์อย่างไรได้ พระเจ้าข้า. จบลักขกัณฑ์ [๙๕๗ ] วิธุรบัณฑิตนั้น มีความดำริแห่งใจอัน ไม่หดหู่ ได้กล่าวกะบุตร ธิดา ญาติ มิตรและเพื่อน ที่สนิทว่า ดูก่อนลูกรักทั้งหลาย ลูกทั้งหลายจงมานั่ง ฟังราชวัสดีธรรม อันเป็นเหตุให้บุคคลผู้เข้าไปสู่ราช สกุลได้ยศ. [๙๕๘] ผู้เข้าไปสู่ราชสกุล พระราชายังไม่ทรง ทราบความสามารถย่อมไม่ได้ยศ ราชเสวกไม่ควร กล้าเกินไป ไม่ควรขลาดเกินไป ควรเป็นผู้ไม่ ประมาทในกาบทุกเมื่อ เมื่อใดพระราชาทรงทราบ ความประพฤติปรกติ ปัญญา และความบริสุทธิ์ของ ราชเสวกนั้น เมื่อนั้น ย่อมทรงวางพระทัยและไม่ ทรงรักษาความลับ.