พระไตรปิฎก

[๙๕๙] ราชเสวกอันพระราชาไม่ตรัสใช้ ไม่พึง หวั่นไหวด้วยอำนาจฉันทาคติเป็นต้น ดังตราชูที่บุคคล ประคองให้มีคันเสมอเที่ยงตรง ฉะนั้น ราชเสวกนั้น พึงอยู่ในราชสำนักได้ ราชเสวกพึงตั้งใจกระทำราชกิจ ทุกอย่าง ให้เสมอต้นเสมอปลาย เหมือนตราชูที่บุคคล ประคองให้มีคันเสมอเที่ยงตรงดีฉะนั้น ราชเสวกนั้น พึงอยู่ในราชสำนักได้. [๙๖๐] ราชเสวกต้องเป็นคนฉลาดในราชกิจ อันพระราชาตรัสใช้ กลางวันหรือกลางคืนก็ตาม ไม่ พึงหวาดหวั่นในการกระทำราชกิจนั้น ๆ ราชเสวกนั้น พึงอยู่ในราชสำนักได้ ทางใดที่เขาตกแต่งไว้เรียบร้อย ดี สำหรับเสด็จพระราชดำเนิน ถึงพระราชาทรงอนุ- ญาต ราชเสวกก็ไม่ควรเดินโดยทางนั้น ราชเสวกนั้น พึงอยู่ในราชสำนักได้. [๙๖๑] ราชเสวกไม่พึงบริโภคสมบัติที่น่าใคร่ ทัดเทียมกับพระราชาในกาลไหนๆ ควรเดินหลังใน ทุกสิ่งทุกอย่าง ราชเสวกนั้นพึงอยู่ในราชสำนักได้ ราชเสวกไม่ควรใช้สอยประดับประดาเสื้อผ้า มาลา เครื่องลูบไล้ ทัดเทียมกับพระราชา ไม่พึงประพฤติ อากัปกิริยา หรือพูดจาทัดเทียมกับพระราชา ควรทำ อากัปกิริยาเป็นอย่างหนึ่ง ราชเสวกนั้นพึงอยู่ในราช- สำนักได้. [๙๖๒] เมื่อพระราชาทรงพระสำราญอยู่กับหมู่ อำมาตย์อันพระสนมกำนัลในเฝ้าแหนอยู่ เสวกามาตย์