พระไตรปิฎก

เหล่านั้นมาหาถึงสำนัก ก็ควรให้ผ้านุ่งห่มและอาหาร ควรตั้งพวกทาสหรือกรรมกร ผู้ตั้งมั่นอยู่ในศีล เป็น คนขยันหมั่นเพียร ให้เป็นใหญ่. [๙๗๑] ราชเสวกพึงเป็นผู้มีศีล ไม่โลภมาก พึง ประพฤติตามเจ้านาย ประพฤติประโยชน์แก่เจ้านาย ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ราชเสวกนั้นควรอยู่ในราช สำนักได้ ราชเสวกพึงเป็นผู้รู้จักพระราชอัธยาศัย และ พึงปฏิบัติตามพระราชประสงค์ ไม่ควรประพฤติขัดต่อ พระราชประสงค์ ราชเสวกนั้นควรอยู่ในราชสำนักได้ ราชเสวกพึงก้มศีรษะลงชำระพระบาท ในเวลาผลัด พระภูษาทรง และในเวลาสรงสนาน แม้จะถูกกริ้วก็ ไม่ควรโกรธตอบ ราชเสวกนั้นควรอยู่ในราชสำนัก ได้. [๙๗๒] บุรุษผู้หวังความเจริญแก่ตน พึงกระทำ อัญชลีในหม้อน้ำและพึงกระทำประทักษิณนกแอ่นลม อย่างไร เขาจักไม่พึงนอบน้อมพระราชา ผู้เป็นนัก ปราชญ์สูงสุด พระราชทานสมบัติอันน่าใคร่ทุกอย่าง เล่า เพราะพระราชาทรงพระราชทานที่นอน ผ้านุ่ง ผ้าห่ม ยวดยาน ที่อยู่อาลัย บ้านเรือน ยังโภคสมบัติ ให้ตกทั่วถึง เหมือนมหาเมฆยังน้ำฝนให้ตกเป็นประ- โยชน์แก่หมู่สัตว์ทั่วไปฉะนั้น ดูก่อนเจ้าทั้งหลายนี้ชื่อ ว่าราชวัสดี เป็นอนุศาสน์สำหรับราชเสวก นรชน