พระไตรปิฎก

ปุณณกยักษ์จงไปส่งท่าน ให้ถึงแคว้นกุรุรัฐในวันนี้ที เดียว. [๑๐๓๖] ปุณณกยักษีนั้น ได้นางอิรันทตีนาค- กัญญาแล้ว มีใจชื่นชมโสมนัสปีติปราโมทย์ ได้กล่าว กะวิธุรบัณฑิตผู้ประเสริฐสุดของชาวกุรุรัฐว่า ข้าแต่ ท่านวิธุรบัณฑิต ท่านได้ทำให้ข้าพเจ้ามีความพร้อม เพรียงกันกับภรรยา ข้าพเจ้าจะทำกิจตอบแทนท่าน ข้าพเจ้าจะให้แก้วมณีนี้แก่ท่าน และจะน้ำท่านไปส่ง ให้ถึงแคว้นกุรุรัฐในวันนี้ทีเดียว. วิธุรบัณฑิตกล่าวว่า [๑๐๓๗] ดูก่อนกัจจานะ ท่านจงมีความไมตรี สนิทสนมกับภรรยาที่น่ารัก อันไม่มีใครทำให้แตก แยกตลอดไป ท่านจงเป็นผู้มีจิตเบิกบาน มีปีติโสมนัส ท่านได้ให้แก้วมณีแต่ข้าพเจ้าแล้ว ขอจงนำข้าพเจ้าไป ยังอินทปัตตนครด้วยเถิด. [๑๐๓๘] ปุณณกยักษ์นั้น เชิญวิธุรบัณฑิตผู้ ประเสริฐสุดของชาวกุรุรัฐผู้มีปัญญาไม่ทราม ให้ขึ้น นั่งบนอาสนะข้างหน้าของตนขึ้นม้าอาชาไนยเหาะไป ในอากาศกลางหาว ปุณณกยักษ์นั้น ได้นำวิธุรบัญฑิต ประเสริฐสุดของชาวกุรุรัฐไปถึงอินทปัตตนครเร็วยิ่ง กว่าใจของมนุษย์พึงไป. ปุณณกยักษ์กล่าวว่า [๑๐๓๙] อินทปัตตนครปรากฏอยู่โน่น และป่า มะม่วงอันน่ารื่นรมย์ ก็เห็นอยู่เป็นหย่อม ๆ ข้าพเจ้า