พระไตรปิฎก

องค์เป็นผู้อันปุณณกยักษ์นี้ได้มาแล้วโดยธรรม มิใช่ ได้มาด้วยกรรมอันสาหัสพระเจ้าข้า. [๑๐๓๔] ท้าววรุณนาครา ตรัสถามปัญหากะ วิธุรบัณฑิต ฉันใด แม้พระนางวิมลานาคกัญญา ก็ ตรัสถามปัญหากะวิธุรบัณฑิต ฉันนั้น วิธุรบัณฑิตผู้ เป็นปราชญ์ อันท้าววรุณนาคราชตรัสถามแล้ว ได้ พยากรณ์ปัญหาให้ท้าววรุณนาคราชทรงยินดี ฉันใด วิธุรบัณฑิตผู้เป็นนักปราชญ์ แม้พระนางวิมลานาค- กัญญาตรัสถามแล้ว ก็พยากรณ์ให้นางวิมลานาค- กัญญาทรงยินดี ฉันนั้น วิธุรบัณฑิตผู้เป็นนักปราชญ์ ทราบว่าพระยานาคราชผู้ประเสริฐ และพระนางนาค- กัญญาทั้งสองพระองค์นั้น ทรงมีพระทัยชื่นชมโสมนัส ไม่ครั่นคร้ามไม่กลัว ไม่ขนพองสยองเกล้า ได้กราบ ทูลท้าววรุธนาคราชว่า ข้าแต่พระยานาคราช ฝ่าพระ- บาทอย่าทรงพระวิตกว่า ทรงกระทำกรรมของคนผู้ ประทุษร้ายมิตร และอย่าทรงพระดำรู้ว่าจักฆ่าบัณฑิต นี้ ขอฝ่าพระบาททรงกระทำกิจด้วยเนื้อหทัยของข้า พระองค์ ตามที่ฝ่าพระบาททรงพระประสงค์เถิด ถ้า ฝ่าพระบาทไม่ทรงสามารถจะฆ่าข้าพระองค์ ข้า- พระองค์ จะทำถวายตามพระอัธยาศัยของฝ่าพระบาท เอง พระเจ้าข้า. [๑๐๓๕] ปัญญานั่นเอง เป็นหทัยของบัณฑิตทั้ง หลาย เราทั้งสองนั้นยินดีด้วยปัญญาของท่านยิ่งนัก