พระไตรปิฎก

อิรันทตีของเรา เพราะทรัพย์ เพราะสิ่งเครื่องปลื้มใจ ถ้าท่านได้หทัยของวิธุรบัณฑิตนำมา ในนาคพิภพนี้โดย ชอบธรรม ท่านจะพึงได้ลูกสาวของเรา เราปรารถนา ทรัพย์อื่นยิ่งไปกว่าหทัยของวิธุรบัณฑิตหามิได้. บรรดาบทเหล่านั้น บาทพระคาถาว่า ปุณฺณกามนฺตยิตฺวาน ความ ว่า เรียกปุณณกยักษ์มา. ปุณณกยักษ์ทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ ในโลกนี้คนบางพวก ย่อมเรียกคนใดว่าเป็นบัณฑิต คนบางพวกกลับเรียก คนนั้นนั่นแลว่าเป็นพาล ในเรื่องนี้ คนทั้งหลายยัง กล่าวแย้งกันอยู่ ขอได้ตรัสบอกแก่ข้าพระองค์ พระ- องค์ทรงเรียกใครว่าเป็นบัณฑิต. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยํ ปณฺฑิโต ความว่า ได้ยินว่า ปุณณก- ยักษ์ได้สดับว่าให้นำหทัยวิธุรบัณฑิตมาดังนี้ คิดว่า คนบางพวก เรียกคนใด ว่า เป็นบัณฑิต แต่คนพวกอื่นก็เรียกคนนั้นแหละว่าเป็นพาล. ทั้งที่แม่นาง อิรันทตีบอกเราว่า วิธุรบัณฑิตแม้โดยแท้ ถึงกระนั้นเราจักทูลถามท้าวเธอให้ รู้แน่นอนกว่านั้น เพราะเหตุดังนี้นั้นจึงได้กล่าวอย่างนั้น. พระยานาคราชตรัสว่า บัณฑิตชื่อว่าวิธุระ ผู้ทำการสั่งสอนอรรถธรรม แก่พระเจ้าธนัญชัยโกรพยราช ถ้าท่านได้ยินได้ฟังมา แล้ว ท่านจงไปนำบัณฑิตนั้นมา ครั้นท่านได้มาโดย ธรรมแล้ว อิรันทตีธิดาของเรา จงเป็นภรรยาของ ท่านเถิด.