พระไตรปิฎก

ปุณณกยักษ์กล่าวคาถาว่า คนมีปัญญา ไม่ควรจะดูสิ่งที่ไม่เป็นไปเพื่อ ประโยชน์เกื้อกูลแก่นรชนนั้นเลย ดูก่อนท่านผู้มี ปัญญาอันสูงสุด เออก็เพราะเหตุไรหนอท่านจึง ปรารถนาจะไปยังที่อยู่ของศัตรูเล่า. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อมิตฺตคามํ ความว่า เป็นที่อยู่ของศัตรู คือสมาคมของอมิตร. ลำดับนั้น พระมหาสัตว์กล่าวกะปุณณกยักษ์นั้นว่า แม่ข้าพเจ้าก็รู้ชัด ซึ่งข้อที่ผู้มีปัญญาไม่ควรเห็น สิ่งที่ไม่เป็นไป เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่นรชนนั้นแน่ แท้ แต่ข้าพเจ้า ไม่มีความชั่วที่จะกระทำไว้ในที่ ๆ ไหนเลย เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่รังเกียจต่อความ ตายอันจะมาถึงตน. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มรณาคมาย ความว่า ต่อมรณะที่จะมา ถึงตน. ดูก่อนเทวราชเจ้า อีกอย่างหนึ่งท่านเป็นคนหยาบช้ากล้าแข็งถึงเพียงนี้ ข้าพเจ้าเล้าโลมด้วยธรรมกถาทำให้อ่อนโยนได้ ดังท่านพูดกับข้าพเจ้าเมื่อกี้นี้เอง ว่า เราจะหยุดด้วยการพยายามให้ได้นางนาคมาณวิกา จะได้หรือไม่ได้ก็ตามที่ ไม่ต้องการละ เชิญท่านกลับไปเรือนของตนเถิดดังนี้ การทำพระยานาคให้ อ่อนโยน เป็นหน้าที่ของข้าพเจ้า ท่านจงพาข้าพเจ้าไปในนาคพิภพนั้นให้ได้. ปุณณกยักษ์ ได้สดับดังนั้น รับคำของพระมหาสัตว์ว่า ดีละ แล้ว กล่าวคาถาว่า ดูก่อนบัณฑิต เชิญเถิด ท่านกับข้าพเจ้ามาไป ดูพิภพของพระยานาคราช ซึ่งมีอานุภาพหาที่เปรียบ