พระไตรปิฎก

ได้โปรดพระราชทานช้างตัวประเสริฐ ซึ่งมีงาดุจงอน ไถอันมีกำลังสามารถเถิด พระเจ้าข้า. พระมหาสัตว์ตรัสว่า [๑๐๕๔] เราจะให้ช้างพลายซับมันตัวประเสริฐ ซึ่งเป็นช่างราชพาหนะอันสูงสุดที่พราหมณ์ทั้งหลาย ขอเรา เรามิได้หวั่นไหว. [๑๐๕๕] พระราชาผู้ผดุงรัฐสีพีให้เจริญรุ่งเรือง มีพระหฤทัยน้อมไปในการบริจาค เสด็จลงจากคอช้าง พระราชทานแก่พราหมณ์ทั้งหลาย. พระศาสดาตรัสว่า [๑๐๕๖] เมื่อบรมกษัตริย์พระราชทานช้างตัว ประเสริฐ (แก่พราหมณ์ทั้ง ๘) แล้วในกาลนั้น ความ น่าสะพึงกลัวขนพองสยองเกล้าได้เกิดมี เมทนีดลก็ หวั่นไหว เมื่อบรมกษัตริย์พระราชทานช้างตัวประเสริฐ ในกาลนั้น ได้เกิดมีความน่าสะพึงกลัวขนพองสยอง เกล้า ชาวพระนครกำเริบ ในเมื่อพระเวสสันดรผู้ยัง แว่นแคว้นของชาวสีพีให้เจริญพระราชทานช้างตัว ประเสริฐ ชาวบุรีก็เกลื่อนกล่น เสียงอันกึกก้องก็แผ่ ไปมากมาย. [๑๐๕๗] ครั้งนั้น เมื่อพระเวสสันดรพระราช- ทานช้างตัวประเสริฐแล้วเสียอื้ออึงน่ากลัวเป็นอันมาก ก็เป็นไปในนครนั้น ในกาลนั้นชาวนครก็กำเริบ ครั้ง นั้น ในเมื่อพระเวสสันดรผู้ผดุงรัฐสีพีให้เจริญรุ่งเรือง