พระไตรปิฏก

{๑๐๕๗} [๑๖๗๔] เมื่อพระเวสสันดรพระราชทานช้างตัวประเสริฐแล้ว

ชาวเมืองก็วุ่นวายสับสนเสียงดังเซ็งแซ่

เป็นที่น่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปมากมาย

พระนครก็ปั่นป่วน เมื่อพระเวสสันดร

ผู้ทรงผดุงรัฐให้เจริญแก่ชาวกรุงสีพี

ได้พระราชทานช้างตัวประเสริฐแล้ว

เสียงอื้ออึงอันน่าสะพรึงกลัวเป็นอันมากก็เป็นไปในนครนั้น

(พระศาสดาตรัสว่า)

{๑๐๕๘} [๑๖๗๕] พวกคนผู้มีชื่อเสียง พระราชบุตร

แพศย์ ชาวนา พราหมณ์

กองพลช้าง กองพลม้า กองพลรถ กองพลราบ

[๑๖๗๖] ชาวนิคมและชาวกรุงสีพีทั้งมวลมาประชุมพร้อมกัน

ชนเหล่านั้นเห็นพวกพราหมณ์นำพญาช้างไป

จึงกราบทูลแด่พระเจ้ากรุงสญชัยให้ทรงทราบว่า

[๑๖๗๗] ข้าแต่สมมติเทพ

แคว้นของพระองค์ถูกกำจัดแล้ว

เพราะเหตุไร พระเวสสันดรพระโอรสของพระองค์

จึงพระราชทานช้างตัวประเสริฐของเราทั้งหลาย

ที่ชาวแคว้นบูชา

[๑๖๗๘] ทำไม พระเวสสันดรจึงได้พระราชทาน

พญากุญชรของเราทั้งหลายตัวมีงาดุจงอนไถ

แกล้วกล้าสามารถ รู้จักเขตแห่งการรบทั้งปวง

เผือกผ่องประเสริฐสุด

[๑๖๗๙] คลุมด้วยผ้ากัมพลเหลือง ซับมัน อาจย่ำยีศัตรูได้

มีงาน่าชอบใจ เผือกผ่องดังภูเขาไกรลาส

พร้อมทั้งพัดวาลวีชนี