พระไตรปิฎก

พระเวสสันดรเสียจากแว่นแคว้น เกล้ากระหม่อมฉัน เห็นจักต้องสละชีวิตเป็นแน่. พระศาสดาตรัสว่า [๑๐๘๒] นางสนมกำนัลในของพระเจ้าสีวิราช ทุกถ้วนหน้า ได้ยินคำรำพันของพระนางผุสดีแล้ว พากันมาประชุมประคองแขนทั้งสองขึ้นร่ำไห้ พระ- โอรส พระธิดา และพระชายา ในนิเวศน์ของพระ- เวสสันดร นอนกอดกันสะอื้นไห้ ดังหมู่ไม้รังอันถูก พายุพัดล้มระเนระนาดแหลกรานฉะนั้น พวกชาววัง พวกเด็ก ๆ พ่อค้าและพวกพราหมณ์ ในนิเวศน์ของ พระเวสสันดรต่างก็ประคองแขนทั้งสองคร่ำครวญ พวกกองช้าง กองม้า กองรถ และกองเดินเท้า ใน นิเวศน์ของพระวเสสันดร ต่างก็ประคองแขนทั้งสอง คร่ำครวญ ครั้นเมื่อสิ้นราตรีนั้น พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว พระเวสสันดรเสด็จมาสู่โรงทาน เพื่อทรงทานโดยรับ สั่งว่า ท่านทั้งหลายจงให้ผ้าแก่ผู้ต้องการ จงให้เหล้า แก่พวกนักเลงเหล้า จงให้โภชนะแก่ผู้ต้องการโภชนะ โดยทั่วถึง และอย่าเบียดเบียนพวกวณิพกผู้มาในที่นี้ อย่างไร จงเลี้ยงดูพวกวณิพกให้อิ่มหนำด้วยข้าวและ น้ำ พวกเขาได้รับบูชาแล้วก็จงไป ครั้งนั้น เสียงดัง กึกก้องโกลาทลน้ำหวาดเสียวเป็นไปในพระนครนั้นว่า ชาวพระนครสีพีจะขับไล่พระเวสสันดร เพราะทรง บริจาคทาน ขอให้พระองค์ได้ทรงบริจาคทานอีกเถิด.