พระไตรปิฎก

พระเวสสันดรตรัสว่า [๑๑๖๕] ถ้าท่านไม่ปรารถนาจะเห็นภริยาของ เราผู้มีวัตรอันงามไซร้ ท่านก็จงทูลถวายชาลีกัณหาชินา ทั้งสองนี้ แก่พระเจ้าสญชัยมหาราชผู้พระอัยยกา ท้าว เธอทอดพระเนตรเห็นพระกุมารทั้งสองนี้ ผู้มีเสียง ไพเราะ กล่าววาจาน่ารัก จะทรงปลื้มพระหฤทัยปรีดา ปราโมทย์ จักพระราชทานทรัพย์แก่ท่านเป็นอันมาก. ชูชกทูลว่า [๑๑๖๖] ข้าแต่พระราชบุตร ขอพระองค์ทรง ฟังข้าพระองค์ ข้าพระองค์กลัวต่อการที่จะถูกหาว่า ฉกชิงเอาไป สมเด็จพระเจ้าสญชัยมหาราชจะลงพระ- ราชอาชญาข้าพระองค์ คือ จะพึงทรงขายหรือให้ ประหารชีวิต ข้าพระองค์จะขาดทั้งทรัพย์ทั้งทาสและ จะพึงถูกนางพราหมณี ผู้เป็นเผ่าพันธุ์พราหมณ์ติเตียน ได้. พระเวสสันดรตรัสว่า [๑๑๖๗] พระมหาราชาทรงสถิตในธรรม ทรง ผดุงสีพีรัฐให้เจริญได้ทอดพระเนตรเห็นสองพระกุมาร นี้ผู้มีเสียงไพเราะกล่าววาจาน่ารัก ได้พระปีติโสมนัส แล้วจักพระราชทานทรัพย์แก่ท่านเป็นอันมาก. ชูชกทูลว่า [๑๑๖๘] พระองค์ทรงพร่ำสอนข้าพระองค์สิ่ง ใด ๆ ข้าพระองค์จักทำสิ่งนั้น ๆ ไม่ได้ ข้าพระองค์จัก