พระไตรปิฎก

เจริญ ทรงพาพระกุมารทั้งสอง คือ พระชาลีและ พระกัณหาชินา มาพระราชทานให้แก่พราหมณ์ มี พระหฤทัยชื่นบานในปุตตกทานอันอุดม ในครั้งนั้น เมื่อพระเวสสันดรราชฤาษี พระราชทานพระกุมารทั้ง สอง ก็บังเกิดมีความบันลือลั่นน่าสะพึงกลัว ขนพอง สยองเกล้า เมทนีดลก็หวั่นไหว พระเวสสันดรเจ้าผู้ ผดุงสีพีรัฐให้เจริญ ทรงประคองอัญชลี พระราชทาน สองพระกุมารผู้เจริญด้วยความสุขให้เป็นทานแก่ พราหมณ์ ก็บังเกิดมีความบันลือลั่น น่าสะพึงกลัวขน พองสยองเกล้า. [ ๑๑๗๒] ลำดับนั้น พราหมณ์ผู้หยาบช้านั้น เอา ฟันกัดเถาวัลย์ให้ขาดแล้ว เอามาผูกพระหัตถ์ พระ- กุมารทั้งสอง ฉุดกระชากลากมา แต่นั้นพราหมณ์นั้น จับเถาวัลย์ถือไม้เท้าทุบตีพระกุมารทั้งสองนำไป เมื่อ พระเวสสันดรสีพีราช กำลังทอดพระเนตรอยู่. [๑๑๗๓] ลำดับนั้น สองพระกุมารพอหลุดพ้น จากพราหมณ์ก็รีบวิ่งหนีไป พระเนตรทั้งสองนองไป ด้วยน้ำอัสสุชล พระชาลีชะเง้อมองดูพระบิดา ทรง ถวายบังคมพระยุคลบาทของพระบิดา พระวรกายสั่น ระริกดังใบโพธิ์ ทรงถวายบังคมพระยุคลบาทพระบิดา แล้วได้กราบทูลว่า ข้าแต่พระชนกนาถ ก็พระมารดา เสด็จออกไปป่า และพระบิดาทอดพระเนตรเห็นแต่