พระไตรปิฎก

กัณหาชินาเหมือนอย่างเคย ใครเล่าจะค้นชายพกแม่ ใครเล่าจะเหนี่ยวถันทั้งสองของแม่ วันนี้ไม่ได้เห็น พระลูกน้อยทั้งสอง คือ พ่อชาลีแม่กัณหาชินาเหมือน อย่างเคย เวลาเย็นพระลูกน้อยทั้งสองขมุกขมอมไป ด้วยฝุ่น เคยวิ่งมาเกาะที่ชายพกแม่ วันนี้แม่ไม่ได้ เห็นพระลูกน้อยทั้งสอง เมื่อก่อนอาศรมนี้ปรากฏแก่ เราดังว่านี้มหรสพ วันนี้เมื่อแม่มิได้เห็นพระลูกน้อยทั้ง สองนั้น อาศรมเหมือนดังจะหมุนเวียน นี่อย่างไร อาศรมจึงปรากฏแก่เราดูเงียบสงัดจริงหนอ แม้ฝูงกา ป่าก็มิได้ส่งเสียงร้อง พระลูกทั้งสองของแม่จักตาย เสียแล้วเป็นแน่แท้ นี่อย่างไรอาศรมจึงปรากฏแก่เรา ดูเงียบสงัดจริงหนอ แม้ฝูงนกก็มิได้ส่งเสียงร้อง พระ- ลูกน้อยทั้งสองของแม่ จักตายเสียแล้วเป็นแน่แท้. [๑๑๘๗] นี่อย่างไรฝ่าพระบาทจึงทรงนิ่งอยู่ เออ ก็ใจของหม่อมฉันเหมือนดังฝันเหมือนสุบินในเวลาราตรี แม่ฝูงกาป่าก็มิได้ส่งเสียงร้อง พระลูกน้อยทั้งสองของ หม่อมฉันคงจักตายเสียแล้วเป็นแน่แท้ นี่อย่างไรฝ่า พระบาทจึงทรงนิ่งอยู่แม้ฝูงนกก็มิได้ส่งเสียงร้อง พระ ลูกน้อยของหม่อมฉันคงจักตายเป็นแน่แท้ ข้าแต่ พระลูกเจ้า เหล่าเนื้อร้ายในป่าหรือในทุ่งกว้าง มา เคี้ยวกินพระลูกน้อยทั้งสองของหม่อมฉันเสียแล้วหรือ ไฉน หรือว่าใครมานำเอาพระลูกน้อยทั้งสองของ หม่อมฉันไป หรือฝ่าพระบาททรงส่งพระลูกน้อยทั้ง สองซึ่งกำลังช่างพูดจาน่ารักใคร่ไปเป็นทูต หรือว่า