พระไตรปิฎก

เข้าไปหลับอยู่ในบรรณศาลา หรือพระลูกน้อยทั้งสอง ของเรานั้นเที่ยวเล่นคะนองออกไปในภายนอก เส้น พระเกศา พระหัตถ์และพระบาทซึ่งมีลายตาข่าย ของ พระลูกน้อยทั้งสองนั้น มิได้ปรากฏเลย หรือว่านกทั้ง หลายมาโฉบเฉี่ยวเอาไป หรือว่าใครนำเอาพระลูกน้อย ทั้งสองของหม่อมฉันไป. [๑๑๘๘] ความทุกข์ที่หม่อมฉัน มิได้เห็นลูกน้อย ทั้งสอง คือชาลีและกัณหาชินาในวันนั้น เป็นทุกข์ยิ่ง กว่าการถูกขับไล่จากแว่นแคว้น เปรียบเหมือนผลที่ ถูกแทงด้วยลูกศร ฉะนั้น ก็การที่หม่อมฉันมิได้เห็น พระลูกน้อยทั้งสอง ทั้งฝ่าพระบาทก็มิได้ตรัสกับหม่อม ฉันนี้ เป็นลูกศรเสียบแทงหฤทัยของหม่อมฉันซ้ำสอง หฤทัยของหม่อมฉันหวั่นไหว ข้าแต่พระราชบุตร ถ้า คืนวันนี้ฝ่าพระบาทมิได้ตรัสกับหม่อมฉัน พรุ่งนี้เช้า ฝ่าพระบาทก็น่าจะได้ทอดพระเนตรหม่อมฉัน ผู้ปราศ- จากชีวิต ตายเสียเป็นแน่. พระมหาสัตว์ตรัสว่า [๑๑๘๙] เจ้ามัทรีมีรูปงามอุดม เป็นราชบุตรีผู้มี ยศ ไปแสวงหามูลผลาหารตั้งแต่เช้า ไฉนหนอ จึง กลับมาจนเวลาเย็น. พระนางมัทรีทูลว่า [๑๑๙๐] ฝ่าพระบาทได้ทรงสดับมิใช่หรือ ซึ่ง เสียงบันลือแห่งราชสีห์ และเสือโคร่ง ทั้งเสียงสัตว์