Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 64 หน้าที่ 564

เล่ม มมร. 64 หน้า 564 ข้อ 1191
จตุบาทและฝูงนก ส่งเสียงคำรามร้องสนั่นเป็นอัน เดียวกัน ต่างก็มุ่งมาเพื่อจะดื่มน้ำยังสระนี้ บุพนิมิต ได้เกิดมีแก่หม่อมฉันผู้กำลังเที่ยวอยู่ในป่าใหญ่ เสียม พลัดตกจากมือของหม่อมฉัน และกระเช้าที่หาบอยู่ก็ พลัดตกจากบ่า ทีนั้นหม่อมฉันก็หวาดกลัวเป็นกำลัง จึงกระทำอัญชลีนอบน้อมทิศทั่วทุกแห่ง ขอความ สวัสดี พึงมีแต่ที่นี้ ขอพระลูกเจ้าของเราทั้งหลาย อย่าได้ถูกราชสีห์หรือเสือเหลืองเบียดเบียนเลย หมี สุนัขป่า หรือเสือดาว อย่ามากล้ำกรายพระลูกน้อยทั้ง สองของข้าเลย ๓ สัตว์ร้ายในป่า คือ ราชสีห์ เสือ โคร่ง และเสือเหลืองยืนขวางทางหม่อมฉันเสีย เหตุ นั้น หม่อมฉันจึงกลับมาพลบค่ำ. [๑๑๙๑] ตัวเราเป็นผู้ไม่ประมาท หมั่นปฏิบัติ พระสวามีบำรุงพระลูกน้อยทั้งสองทุกวันคืน ดังอัน เตวาสิกปฏิบัติอาจารย์ ฉะนั้น ตัวเรามุ่นชฎาเป็น พรหมจาริณี นุ่งห่มหนังอชินะ เที่ยวแสวงหามูลผลา- หารในป่าทุกวันคืน เพราะความรักพระลูกทั้งสองเทียว นะพระลูก นี่ขมิ้น สีดังทอง ที่แม่หามาบดไว้สำหรับ ใช้เพื่อเจ้าทั้งสองอาบน้ำ นี่ผลมะตูมสุกสีเหลือง แม่ หามาให้เพื่อลูกทั้งสองเล่น อนึ่ง แม่ได้สรรหาผลไม้ สุกอื่น ๆ ที่น่าพอใจมาเพื่อให้ลูกทั้งสองเล่น นี้เป็น ของเล่นของลูกรักทั้งสอง ข้าแต่พระจอมกษัตริย์ นี้ เหง้าบัวพร้อมทั้งฝักและหน่อแห่งอุบลและกระจับอัน
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka