พระไตรปิฎก

เสียงสนั่นบันลือไปถึงไตรทิพย์ สายฟ้าแลบอยู่แปลบ ปลายโดยรอบ เสียงสะท้านปรากฏดังหนึ่งว่าเสียงภูเขา ถล่มทลาย เทพเจ้าสองหมู่ผู้สิงสถิตอยู่ที่นารทบรรพต ถวายอนุโมทนาแก่พระหน่อทศพลเวสสันดรนั้นว่า พระอินทร์ พระพรหม ท้าวประชาบดี จันทเทพบุตร พระยม ทั้งท้าวเวสวัณมหาราช และเทพเจ้าทั้งปวง ย่อมถวายอนุโมทนาว่า พระเวสสันดรบรมกษัตริย์ ทรงกระทำกรรมที่ทำได้ยาก เมื่อคนดีทั้งหลายให้สิ่งที่ ให้ได้ยาก กระทำกรรมที่ทำได้ยาก คนไม่ดีย่อมทำ ได้ยาก คนไม่ดีย่อมทำตามไม่ได้ เพราะว่าธรรมของ สัตบุรุษทั้งหลาย อันอสัตบุรุษตามได้โดยยาก เพราะ ฉะนั้น ต่อจากนี้ คติของสัตบุรุษและของอสัตบุรุษ ย่อมต่างกัน อสัตบุรุษย่อมไปนรก สัตบุรุษมีสวรรค์ เป็นที่ไป การที่พระองค์เสด็จมาอยู่ในป่า ได้พระ- ราชทานสองพระราชกุมารและพระมเหสีให้เป็นทานนี้ ชื่อว่าเป็นยานอันประเสริฐ ไม่เป็นยานก้าวลงสู่อบาย- ภูมิ ขอปุตตทานมหาทานของพระองค์นั้น จงเผล็ด ผลในสรวงสวรรค์. ท้าวสักกเทวราชตรัสว่า [๑๒๑๑] ข้าพเจ้าขอถวายพระนางเจ้ามัทรีพระ- มเหสี ผู้งามทั่วสรรพางค์คืนให้พระคุณเจ้า พระองค์ เท่านั้นเป็นผู้สมควรแก่พระมัทรี และพระมัทรีก็คู่ควร