พระไตรปิฎก

พระมหาสัตว์ตรัสว่า [๑๒๕๗] ฝ่าพระบาท ชาวชนบทและชาวนิคม พร้อมใจกันเนรเทศข้าพระบาทผู้ครองราชสมบัติโดย ทศพิธราชธรรม จากแว่นแคว้น. พระเจ้าสญชัยตรัสว่า [๑๒๕๘] ดูก่อนพระลูกรัก จริงที่เดียว การที่ พ่อให้ขับไล่ลูกผู้ไม่มีโทษผิดออกไปจากแว่นแคว้น เพราะถ้อยคำของชาวสีพีนั้น ชื่อว่าพ่อได้ทำกรรมอัน ชั่วช้า และชื่อว่าพ่อได้ทำกรรมเครื่องทำลายความ เจริญ. พระศาสดาตรัสว่า [๑๒๕๙] ขึ้นชื่อว่าบุตร ควรช่วยปลดเปลื้อง ความทุกข์ของมารดาบิดา และ พี่น้องที่เกิดขึ้นเพราะ เหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง แม้ด้วยชีวิตของตน (ข้าแต่ พระมหาราช เวลานี้เป็นเวลาสมควรที่จะสรงสนาน ขอเชิญทรงชำระพระสรีระมลทินเถิด พระเจ้าข้า). [๑๒๖๐] ลำดับนั้น พระเวสสันดรบรมกษัตริย์ ทรงชำระพระสรีระมลทิน ครั้นแล้วไม่ทรงเพศดาบส. [๑๒๖๑] พระเวสสันดรบรมกษัตริย์ สระพระ- เกศาแล้ว ทรงเสวตพัสตร์อันสะอาด ทรงประดับด้วย เครื่องราชปิลันธนาภรณ์ทุกอย่าง ทรงสอดพระแสง ขรรค์อันทำให้ราชปัจจามิตรเกรงขามเสด็จขึ้นทรง