พระไตรปิฎก

พักตร์ของพระเวสสันดรซึ่งมีวรรณะดังดอกปทุมบาน ด้วยเข้าพระทัยว่า พระ- สวามีของเรานี้แหละทรงทราบสิ่งที่ประเสริฐ. ลำดับนั้น พระมหาสัตว์ทอดพระเนตรดูพระพักตร์ของพระนางมัทรี ด้วยทรงคิดว่า มัทรีจะเป็นอย่างไร พระนางเจ้าจึงทูลถามว่า ข้าแต่สมมติเทพ พระองค์ทอดพระเนตรดูหน้าหม่อมฉันทำไม เมื่อทรงบันลือสีหนาทจึงตรัส คาถานี้ว่า หม่อมฉันผู้ยังเป็นสาว เป็นเทวีของพระองค์ ท่านใด พระองค์ท่านนั้นเป็นพระภัสดาเป็นใหญ่ของ หม่อมฉัน พระองค์ท่านทรงปรารถนาจะพระราชทาน แก่บุคคลใด ก็จงพระราชทานแก่บุคคลนั้น หรือจะ พึงตายพึงฆ่าเสียย่อมได้. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ยสฺส ความว่า หม่อมฉันเป็นเทวีสาวของ พระองค์ท่านใด พระองค์ท่านนั้นแหละเป็นพระภัสดาด้วย เป็นใหญ่ด้วยของ หม่อมฉัน พระองค์ท่านปรารถนาจะพระราชทานแก่ผู้ใด ก็พึงพระราชทาน แก่ผู้นั้น หรือเมื่อต้องการทรัพย์ ก็พึงขายหม่อมฉัน หรือเมื่อต้องการเนื้อ ก็พึงฆ่าหม่อมฉัน เพราะฉะนั้น พระองค์จงกระทำสิ่งที่ทรงชอบพระทัยเถิด หม่อมฉันไม่โกรธ. ลำดับนั้น ท้าวสักกเทวราชทรงทราบอัธยาศัยอันประณีตของกษัตริย์ ทั้งสอง จึงทรงชมเชยสองกษัตริย์นั้น. พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศข้อความนั้น จึงตรัสว่า ท้าวสักกะจอมเทพทรงทราบพระดำริของสอง กษัตริย์ จึงได้ตรัสคำนี้ว่า ข้าศึกทั้งปวงทั้งที่เป็นของ