พระไตรปิฎก

บทว่า มายา วุจฺจติ วญฺจนิกา จริยา ความว่า ความประพฤติ ชื่อว่าลวง เพราะอรรถว่า มีกิริยาลวง คือกระทำล่อลวง. บทว่า ตปฺปฏิจฺฉาทนเหตุ ความว่า เพราะเหตุที่ไม่ประกาศ ทุจริตเหล่านั้น. บทว่า ปาปิกํ อิจฺฉํ ปณฺทหติ ความว่า ย่อมตั้งความปรารถนา ลามก. บทว่า มา มํ ชญฺญูติ อิจฺฉติ ความว่า คนอื่น ๆ อย่าได้รู้ว่า เราทำบาป. บทว่า สงฺกปฺเปติ ความว่า ยังวิตกให้เกิดขึ้น. บทว่า วาจํ ภาสติ ความว่า ภิกษุทั้งที่รู้อยู่ ก้าวล่วงบัญญัติ กระทำกรรมหนัก ทำเป็นผู้สงบ กล่าวว่า ชื่อว่าการทำผิดพระวินัยไม่มี แก่พวกเรา. บทว่า กาเยน ปรกฺกมติ ความว่า ประพฤติวัตรด้วยกาย เพราะ จะปกปิดโทษที่มีอยู่ว่า เราทำกรรมลามกนี้แล้วใคร ๆ อย่าได้รู้. ชื่อว่า มีมายา. เพราะอรรถว่า มีมายาที่ลวงตา. ภาวะแห่งผู้มี มายา ชื่อว่า ความเป็นผู้มีมายา. ชื่อว่า ความไม่นึกถึง เพราะอรรถว่า เป็นเครื่องไม่นึกถึงอย่าง ยิ่ง เพราะกระทำแล้ว จะปกปิดความชั่วอีกของสัตว์. ชื่อว่า ความอำพราง เพราะอรรถว่า อำพรางโดยแสดงเป็น อย่างอื่น ด้วยกิริยาทางกายและทางวาจา.