Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 5 หน้าที่ 334

เล่ม มมร. 5 หน้า 334 ข้อ 311
อรรถกถาจิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๕ วินิจฉัยในสิกขาบทที่ ๕ พึงทราบดังนี้:- สองบทว่า อสติ อนฺตราเย ได้แก่ เมื่อไม่มีอันตราย ๑๐ อย่าง. ภิกษุณีทอดธุระแล้ว ภายหลังจึงวินิจฉัย ชื่อว่า ต้องอาบัติก่อนแล้วจึงวินิจฉัย. สองบทว่า ปริเยสิตฺวา น ลภติ มีความว่า ไม่ได้ภิกษุณีทั้งหลาย ผู้ร่วมมือ. คำที่เหลือ ตื้นทั้งนั้น . สิกขาบทนี้ มีการทอดธุระเป็นสมุฏฐาน เป็นอกิริยา สัญญาวิโมกข์ สจิตตกะ โลกวัชชะ กายกรรม วจีกรรม อกุศล เป็นทุกขเวทนา แล. อรรถกถาจิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๕ จบ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka