Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 5 หน้าที่ 349

เล่ม มมร. 5 หน้า 349 ข้อ 327
อรรถกถาจิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ วินิจฉัยในสิกขาบทที่ ๑๐ พึงทราบดังนี้:- บทว่า วาเจยฺย แปลว่า พึงสอน (นี้) แปลกกัน. บทที่เหลือ พร้อมด้วยสมุฎฐาน เป็นต้น พึงทราบโดยนัยดังกล่าวแล้วในสิกขาบทที่ ๙ ทั้งนั้นแล. อรรถกถาจิตตาคารวรรค สิกขาบทที่ ๑๐ จบ อรรถกถาจิตตาคารวรรคที่ ๕ จบ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka