พระไตรปิฎก

[๑๙] พาวรีพราหมณ์ได้ฟังคำว่า พระสัมพุทธเจ้า แล้วมี ความเบิกบานใจ มีความโศกเบาบาง และได้ปีติอัน ไพบูลย์. [๒๐] พาวรีพราหมณ์นั้น มีใจยินดี มีความเบิกบาน โสมนัส ถามถึง (พระผู้มีพระภาคเจ้า) กะเทวดานั้น (และ ประกาศว่า) พระสัมพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ประทับอยู่ ณ ที่ใด คือบ้าน นิคม หรือชนบทไหน เราทั้งหลายพึงไปนมัสการพระสัมพุทธเจ้าผู้สูงสุดกว่า ณ ที่ใด. [๒๑] เท. พระสักยบุตรนั้น เป็นพระชินะ มีพระปัญญา สามารถ มีพระปัญญากว้างขวางเช่นแผ่นดินอันประเสริฐ เป็นนักปราชญ์ ไม่มีอาสวะ ทรงรู้แจ้งศีรษะและธรรมอัน ให้ศีรษะตกไป ทรงองอาจกว่านรชน ประทับอยู่ ณ พระ ราชมณเฑียรแห่งพระเจ้าโกศลในพระนครสาวัตถีนั้น. [๒๒] ลำดับนั้น พาวรีพราหมณ์ได้เรียกพราหมณ์ทั้งหลาย ผู้เป็นศิษย์ ผู้ถึงฝั่งแห่งมนต์มา (บอกว่า) ดูก่อนมาณพ ทั้งหลาย มานี่เถิด เราจักบอก ขอท่านทั้งหลายจง ฟังคำของเรา. [๒๓] ความปรากฏเนืองๆ แห่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระ- องค์ใดนั้น ยากที่จะหาได้ในโลก วันนี้ พระผู้มีพระภาค- เจ้าพระองค์นั้น เสด็จอุบัติขึ้นแล้วในโลก มีพระนาม