พระไตรปิฎก

๓๗. ปัญญาในความสิ้นไปแห่งกิเลสอันหนาสภาพต่าง ๆ และเดช เป็นสัลเลขัฏฐญาณ, ๓๘. ปัญญาในความประคองไว้ซึ่งจิตอันไม่หดหู่และจิตที่ ส่งไป เป็นวิริยารัมภญาณ, ๓๙. ปัญญาในการประกาศธรรมต่าง ๆ เป็นอรรถสัน- ทัสสนญาณ, ๔๐. ปัญญาในการสงเคราะห์ธรรมทั้งปวงเป็นหมวดเดียว กันในการแทงตลอดธรรมต่างกันและธรรมเป็นอัน เดียวกัน เป็นทัสสนวิสสุทธิญาณ, ๔๑. ปัญญาในความที่ธรรมปรากฏโดยความเป็นของไม่ เที่ยงเป็นต้น เป็นขันติญาณ, ๔๒. ปัญญาในความถูกต้องธรรม เป็นปริโยคาหนญาณ, ๔๓. ปัญญาในการรวมธรรม เป็นปเทสวิหารญาณ, ๔๔. ปัญญาในความมีกุศลธรรมเป็นอธิบดี เป็นสัญญา- วิวัฏฏญาณ, ๔๕. ปัญญาในธรรมเป็นเหตุละความเป็นต่าง ๆ เป็นเจโต- วิวัฏฏญาณ, ๔๖. ปัญญาในการอธิษฐาน เป็นจิตตวิวัฏฏญาณ, ๔๗. ปัญญาในธรรมอันว่างเปล่า เป็นญาณวิวัฏฏญาณ, ๔๘. ปัญญาในความสลัดออก เป็นวิโมกขวิวัฏฏญาณ,