พระไตรปิฎก

๓๐. ปัญญาในความต่างแห่งสมาบัติ เป็นสมาปัตตัฏฐ- ญาณ, ๓๑. ปัญญาในความต่างแห่งวิหารสมาบัติ เป็นวิหารสมา- ปัตตัฏฐญาณ, ๓๒. ปัญญาในการตัดอาสวะขาดเพราะความบริสุทธิ์แห่ง สมาธิอันเป็นเหตุให้ไม่ฟุ้งซ่าน เป็นอานันตริกสมาธิ- ญาณ, ๓๓. ทัสนาธีปไตย ทัสนะมีความเป็นอธิบดี วิหาราธิคม คุณเครื่องบรรลุคือวิหารธรรมอันสงบ และปัญญาใน ความที่จิตเป็นธรรมชาติน้อมไปในสมาบัติอันประ- ณีต เป็นอรณวิหารญาณ, ๓๔. ปัญญาในความเป็นผู้มีความชำนาญด้วยความเป็นผู้ ประกอบด้วยพละ ๒ ด้วยความระงับสังขาร ๓ ด้วย ญาณจริยา ๑๖ และด้วยสมาธิจริยา ๙ เป็นนิโรธ สมาปัตติญาณ, ๓๕. ปัญญาในความสิ้นไปแห่งความเป็นไปแห่งกิเลส และขันธ์ของบุคคลผู้รู้สึกตัว เป็นปรินิพพานญาณ, ๓๖. ปัญญาในความไม่ปรากฏแห่งธรรมทั้งปวง ในการ ตัดขาดโดยชอบและในนิโรธ เป็นสมสีสัฏฐญาณ,