พระไตรปิฎก

การพิจารณาโทษในการไม่สำรวม ๑, การพิจารณาอานิสงส์ ในการสำรวม ๑, การพิจารณาความบริสุทธิ์ในการสำรวม ๑, การ พิจารณาความขาวสะอาดจากสังกิเลสในเพราะการสำรวม ๑ ท่าน สงเคราะห์ด้วยสีลมยญาณนั่นแล. ๓. อรรถกถาสมาธิภาวนามยญาณุทเทส ว่าด้วย สมาธิภาวนามยญาณ คำว่า สํวริตฺว สมาทหเน ปญฺา ความว่า ปัญญาของ กุลบุตรผู้สำรวมด้วยสีลสังวรตามที่กล่าวไว้ในสีลมยญาณ แล้วทำการ สำรวมตั้งอยู่ในศีลมีจิตตั้งไว้ด้วยดี กระทำจิตให้มีอารมณ์เป็นหนึ่ง ด้วย สามารถแห่งอุปจารสมาธิและอัปปนาสมาธิ เป็นไปแล้วในสมาธิจิตนั้น คือสัมปยุตกับด้วยสมาธิจิตนั้น. การวางไว้ ตั้งไว้ ด้วยดีโดยชอบ ฉะนั้น จึงชื่อว่า สมาทหนํ - การตั้งไว้ด้วยดี, คำนี้ เป็นคำเรียก สมาธิโดยปริยาย. กุศลจิตเอกัคคตา ชื่อว่า สมาธิ ในคำนี้ว่า สมาธิภาวนา- มเย าณํ ชื่อว่า สมาธิ เพราะอรรถว่ากระไร ? ชื่อว่า สมาธิ เพราะอรรถว่าตั้งมั่น ( สมาธานํ ). ชื่อว่า สมาธาน นี้อย่างไร ?