พระไตรปิฎก

ทั้ง ๓ ฉันนั้น, อุเบกขา ความวางเฉย ก็ย่อมตั้งขึ้น. สังขารุเปกขา- ญาณ ย่อมเป็นอันเกิดขึ้นแล้วแก่พระโยคีบุคคลนั้นด้วยประการฉะนี้. อนุโลมญาณกับสังขารุเปกขาญาณนี้ เป็นเหตุให้สำเร็จโคตร- ภูญาณในเบื้องบน แม้จะมิได้กล่าวไว้ด้วยญาณต้นและญาณหลัง ก็พึง ทราบว่า ย่อมเป็นอันกล่าวไว้แล้วทีเดียว. สมจริงดังพระดำรัสที่ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้พิจารณา เห็นสังขารไร ๆ โดยความเป็นของเที่ยง จักเป็นผู้ ประกอบด้วยขันติที่สมควร ข้อนั้นย่อมไม่เป็น ฐานะที่จะมีได้, ไม่ประกอบด้วยขันติที่สมควร จักก้าวลงสู่ความเป็นแห่งความเห็นชอบและความ แน่นอน ข้อนั้นย่อมไม่เป็นฐานะที่จะมีได้, เมื่อ ไม่ก้าวลงสู่ความเป็นแห่งความเห็นชอบและความ แน่นอน จักกระทำให้แจ้งซึ่งโสดาปัตติผล, สก- ทาคามิผล, อนาคามิผล หรือ อรหัตผล ข้อนั้น ย่อมไม่เป็นฐานะที่จะมีได้๑ ดังนี้เป็นต้น. ๑. องฺ.ฉกก. ๒๒/๓๖๙.